ฟางเสี่ยวหลานเงยหน้ามองหลิงเยว่ที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียง—
ในมือเขากำลังปอกสาลี่ผลที่สอง มีดปอกผลไม้ด้ามเหล็กไม่ค่อยคม แต่เขาปอกได้อย่างมั่นคง เปลือกบางและไม่ขาด ร่วงลงมาเป็นเส้นยาวห้อยอยู่ข้างมือ
“พอเถอะ ไม่ต้องปอกแล้ว”
ฟางเสี่ยวหลานกลืนคำในปากลงไป “ฉันกินสองผลไม่หมดหรอก”
“กินของคุณไป” หลิงเยว่ตอบโดยไม่เงยหน้า
ฟางเสี่ยวหลานมองท่าทางที่เขาก้มหน้าปอกเปลือก จู่ ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก—ตอนนี้เธอกลับให้คนป่วยปอกสาลี่ให้กิน ดูเหมือนจะสลับหน้าที่กันไปหน่อย
“คุณเพิ่งออกจากโรงพยาบาล คนที่ควรกินคือคุณ—”
“ถ้าคุณไม่กิน ผมก็ไม่กิน”
หลิงเยว่พูดพลางวางสาลี่ผลที่สองซึ่งปอกเสร็จแล้วลงบนโต๊ะหัวเตียง ก่อนเงยหน้ามองฟางเสี่ยวหลานแวบหนึ่ง
ฟางเสี่ยวหลานถูกคำพูดของเขาทำเอาไปต่อไม่ถูก
เธอรู้ดีว่าผลไม้ในยุคนี้หายาก แต่ในมิติส่วนตัวของเธอยังมีอยู่ตั้งหลายตะกร้า ไม่ได้ขาดแคลนเลย
แต่เธอพูดเรื่องนั้นออกไปไม่ได้
ฟางเสี่ยวหลานเหลือบมองหลิงเยว่ เธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าถ้าเธอไม่กิน หลิงเยว่ก็คงไม่กินจริง ๆ แต่สาลี่ผลนี้มาจากมิติส่วนตัวของเธอ และช่วยให้ร่างกายเขาฟื้นตัวได้ดี
“ก็ได้ ๆ”
ฟางเสี่ยวหลานยกสาลี่ขึ้นกัดอีกคำ “ฉันกินก็ได้ คุณก็ต้องกินด้วย ไม่อย่างนั้นฉันโกรธจริง ๆ นะ”
คราวนี้หลิงเยว่จึงหยิบสาลี่ผลที่สองขึ้นมา นั่งอยู่ตรงขอบเตียงแล้วกัดไปคำหนึ่ง
ระหว่างที่ฟางเสี่ยวหลานแทะสาลี่ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากทางเดิน จากนั้นมีคนมายืนเคาะประตูสามครั้ง
“เข้ามาได้ค่ะ”
ประตูเปิดออก ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเสี่ยวจ้าวโผล่เข้ามา
“รองผู้บังคับกองพันหลิง! ปัญญาชนหญิงฟาง! ผมมารับพวกคุณกลับครับ!”