ภายในห้องผู้ป่วยเงียบลงไปชั่วขณะ
พอฟางเสี่ยวหลานพูดว่า “ราชันสวรรค์คลุมพยัคฆ์พสุธา” จบ เธอก็รู้สึกเสียดายทันที
เธอมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงงของหลิงเยว่—เขาเอียงศีรษะมองเธอ คิ้วขมวดมุ่น ราวกับกำลังตั้งใจคิดว่าประโยคนั้นหมายความว่าอะไร
ฟางเสี่ยวหลานด่าตัวเองในใจ ก่อนกระแอมเบา ๆ แล้วพยายามปรับน้ำเสียงให้ฟังดูเป็นปกติ
“...ฉันพูดผิดเหรอ?”
หลิงเยว่มองเธอ
เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ตัวอักษรทั้งสี่ตัวนั้นแยกกันแล้วเขารู้จักทุกตัว แต่พอเอามารวมกันกลับฟังไม่รู้เรื่อง
ทว่าเขาสังเกตเห็นว่าหลังเธอพูดจบ ใบหูของเธอแดงขึ้นมาเล็กน้อย จึงตัดสินใจไม่ถาม
“ขึ้นมานอนสิ” เขาพูดพลางตบที่นอนข้างกายตัวเองเบา ๆ อีกครั้ง
ฟางเสี่ยวหลานชะงักไป
เธอง่วงจริง ๆ—เมื่อคืนเธอนั่งหลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่บนม้านั่งยาวในทางเดินโรงพยาบาล จนคอตกหมอน ขาเย็นชาจนไร้ความรู้สึก
หลังเที่ยงคืน ผู้บังคับกองร้อยโจวก็แวะมาดูอาการอีกครั้ง ผู้บังคับกองร้อยให้คนคนหนึ่งอยู่เฝ้า ส่วนเธอกลับไปกับผู้บังคับกองร้อย เพื่อต้มน้ำจากบ่อทำอะไรสักอย่างเอามาให้หลิงเยว่ดื่ม จะได้ช่วยให้ร่างกายฟื้นตัวเร็วขึ้น
ทั้งคืนเธอแทบไม่ได้นอน
เตียงผู้ป่วยข้างหลิงเยว่แม้จะแคบ แต่ก็นอนราบได้ อย่างน้อยฟางเสี่ยวหลานก็รู้สึกว่าเตียงกำลังเรียกหาเธออยู่ เธอยกเท้าขึ้นเตรียมถอดรองเท้าแล้ว แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้
ป้าอ้วน
ฟางเสี่ยวหลานนึกขึ้นได้ทันทีว่า ระหว่างทางเข้าเมืองเมื่อเช้านี้ ป้าอ้วนพูดบนรถแทรกเตอร์ว่า “ซื้อของเสร็จแล้วพวกเราค่อยไปเยี่ยมรองผู้บังคับกองพันหลิงกัน”
จากที่เธอรู้จักป้าอ้วน คนคนนี้พูดว่าจะ “ไปเยี่ยม” ใครแล้ว ก็ต้องมาแน่นอน
ถ้าป้าอ้วนมาเห็นเธอนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยของรองผู้บังคับกองพัน... ผลลัพธ์ไม่อยากจะคิดเลย นอกจากข่าวลือจะกระจายไปทั่ว เธอยังต้องอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
เท้าของฟางเสี่ยวหลานหยุดค้างอยู่กลางอากาศ