ฟางเสี่ยวหลานนอนอยู่บนเตียงเตาดิน จ้องเพดานมืดสนิทอย่างเหม่อลอย
เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอขายธัญพืชกับผักล็อตนั้นให้มู่เหยียนชวน ได้เงินมาสองร้อยสามสิบห้าหยวน
เธอลองคำนวณในใจ หากขายตามราคารับซื้อของรัฐ อย่างมากก็คงได้แค่หกสิบกว่าหยวน แต่มู่เหยียนชวนให้ราคาตลาด หรือพูดให้ถูกก็คือราคาตลาดมืด
ถึงอย่างนั้นก็เป็นแค่ราคาตลาดมืดทั่วไป ตอนนี้ข้าวของขาดแคลน ราคาตลาดมืดอย่างน้อยก็สูงกว่าปกติสองถึงสามเท่า
ฟางเสี่ยวหลานคิดถึงคนในฟาร์มที่อดตายไปแล้ว จึงตัดใจเสีย
เดิมทีเธออยากให้ราคาต่ำกว่านี้ แต่พอคิดอีกที ถ้าต่ำเกินไปก็จะดูไม่สมเหตุสมผล ความปลอดภัยสำคัญที่สุด
ฟางเสี่ยวหลานพลิกตัว ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่อีกนิด
เงินก้อนนี้ทำให้เธอดีใจแน่นอน ใครบ้างจะรังเกียจเงินมากเกินไป? แค่เอาไปขายตลาดมืดตรง ๆ วันเดียวก็ทำเงินได้เป็นพันหยวนแล้ว
พูดตามตรง เงินก้อนนี้ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกผิด ผักพวกนี้ผลิตจากมิติส่วนตัวของเธอ กินต่อเนื่องยังมีประโยชน์ต่อร่างกาย
อาการปวดขาเพราะความเย็นเรื้อรังของช่างกัว...
เมื่อก่อนช่างกัวพลิกตัวไปมาทั้งคืนจนหลับไม่สนิท บางครั้งฟางเสี่ยวหลานลุกไปเข้าห้องน้ำแล้วเดินผ่านใต้หน้าต่างห้องเขา ก็ได้ยินเสียงครางอู้อี้ที่เขาพยายามกลั้นไว้
แต่ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา ช่างกัวนอนหลับสนิทขึ้นเรื่อย ๆ
ต้นเหตุคือเธอเติมน้ำจากบ่อในมิติส่วนตัวลงไปในโอ่ง
เธอเติมไม่มาก โอ่งหนึ่งใช้แค่ครึ่งช้อน ผสมลงในน้ำทำอาหารและน้ำต้ม ช่างกัวกินเข้าไปทั้งสามมื้อทุกวัน
อาการปวดขาเพราะความเย็นเรื้อรังค่อย ๆ ดีขึ้นอย่างเงียบเชียบ
แม้แต่ช่างกัวเองก็ไม่ได้นึกถึงเรื่องอื่น คิดแค่ว่าอากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว กลางคืนเขาก็ไม่พลิกตัวไปมาอีก
ตอนผ่าฟืนกลางวัน ช่างกัวบ่นพึมพำว่า “ปีนี้ฤดูใบไม้ผลิมาเร็ว กระดูกแก่ ๆ ของฉันก็สบายขึ้นหน่อย”
ฟางเสี่ยวหลานนอนอยู่ในความมืด มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
แต่เธอไม่บอกใคร
นี่เป็นความลับของเธอคนเดียว เช่นเดียวกับที่มาของมิติส่วนตัว เป็นเรื่องที่เปิดเผยไม่ได้เด็ดขาด
ฟางเสี่ยวหลานพลิกตัวอีกครั้ง นึกถึงข้อตกลงกับมู่เหยียนชวน