รถมาถึงฟาร์มใหญ่ในไม่ช้า มู่เหยียนชวนจอดรถจี๊ปไว้ชั้นล่างแล้วดับเครื่อง
ฟางเสี่ยวหลานเดินตามมู่เหยียนชวนเข้าไป บันไดเป็นปูนซีเมนต์ ราวจับเหล็กเย็นเฉียบ ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไปก้องสะท้อนอย่างวังเวง
เธออดบ่นในใจไม่ได้ว่า
［ถ้าตึกนี้อยู่ในยุคปัจจุบัน คงไม่ผ่านการตรวจรับรองเรื่องอัคคีภัยแน่］
มู่เหยียนชวนเดินนำหน้า ชายเสื้อคลุมทหารกวาดผ่านมุมบันได ฝีเท้าไม่เร่งไม่ช้า
ฟางเสี่ยวหลานมองแผ่นหลังของเขา ในใจกลับคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง—วันนี้มู่เหยียนชวนเรียกเธอมาที่นี่ คงไม่ได้มีแค่เรื่องทำเอกสารหรอก
เอกสารของฟาร์มใหญ่ ต้องถึงกับให้หัวหน้าฟาร์มมาจัดการเองเชียวหรือ?
บนชั้นสอง มู่เหยียนชวนผลักประตูบานหนึ่ง แล้วเบี่ยงตัวให้เธอเข้าไปก่อน
เขาเดินไปหลังโต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชัก หยิบซองกระดาษสีน้ำตาลออกมา จากนั้นเปิดลิ้นชักอีกช่องแล้วหยิบซองที่หนากว่าออกมา
ซองทั้งสองวางเรียงกันบนโต๊ะ เขาเลื่อนซองที่บางกว่ามาให้ก่อน
“ผมให้คนจัดการเอกสารเรียบร้อยแล้ว บัตรทำงาน แบบลงทะเบียน แล้วก็หนังสือแนะนำตัวอยู่ในนี้ ต่อไปเวลาเข้าออกตัวอำเภอ ใช้เอกสารนี้ได้เลย”
ฟางเสี่ยวหลานรับมา ฉีกปากซองแล้วก้มดูแวบหนึ่ง—บนบัตรทำงานมีชื่อของเธอพิมพ์อยู่
ใต้ข้อความ “เจ้าหน้าที่ประสานงานสิ่งของ หน่วยผลิตที่ 9” มีตราประทับสีแดง ประทับนูนชัดเจน
เธอเก็บซองใส่กระเป๋าสะพาย แล้วเงยหน้ามองเขา
“หัวหน้าฟาร์ม เรียกฉันมาฟาร์มใหญ่เป็นพิเศษ คงไม่ได้แค่เอาบัตรทำงานมาให้หรอกใช่ไหมคะ?”
มู่เหยียนชวนไม่อ้อมค้อม
“ปัญญาชนหญิงฟาง คราวก่อนคุณบอกว่าอีกสามวันค่อยคุยกันละเอียด ตอนนี้สามวันผ่านไปแล้ว”
นิ้วมือของฟางเสี่ยวหลานขยับเกร็งขึ้นเล็กน้อย
สามวันก่อนบนรถจี๊ป เธอตอบตกลงจริง ๆ ว่าจะลองคิดดูเรื่องขายธัญพืชส่วนหนึ่งให้เขา
แต่สามวันผ่านไป เธอไม่ได้ไปหาเขา ส่วนเขาก็ไม่ได้เร่งรัด เธอจึงคิดในใจว่ามู่เหยียนชวนคงหาทางอื่นได้แล้ว
“ฉันไม่ได้ลืมค่ะ”
ฟางเสี่ยวหลานพูด “แค่คิดมาตลอดว่าควรคุยเรื่องนี้ยังไงดี”
“ตอนนี้คิดได้แล้วหรือ?”
ฟางเสี่ยวหลานเงียบไปชั่วขณะ