ฟางเสี่ยวหลานลากหลิงเยว่เข้าไปในห้องของเขา แล้วพูดตรง ๆ ว่าเมื่อครู่เธอสังเกตเห็นว่าไหล่ของเขาดูผิดปกติอยู่บ้าง
“ถลกเสื้อขึ้น”
ลูกกระเดือกของหลิงเยว่ขยับ “...ไม่ต้องหรอก”
ฟางเสี่ยวหลานมองเขา น้ำเสียงไม่แข็งกร้าว แต่ก็ไม่ได้คิดจะยอมอ่อนข้อ
“ถลกขึ้นมา”
หลิงเยว่เงียบไปสองวินาที ก่อนยกมือดึงคอเสื้อด้านซ้ายลง เผยให้เห็นรอยแผลเก่าสีแดงคล้ำบนหัวไหล่
ผ้าพันแผลถูกแกะออกแล้ว แต่ใต้ผิวยังมีรอยฟกช้ำสีเข้มเป็นปื้น ขอบแผลออกสีเขียวอมเหลือง
ฟางเสี่ยวหลานมองแวบหนึ่งก็เริ่มโมโห
“ระหว่างทางกลับมา คุณไม่ได้พักเลยใช่ไหม?”
“...อืม”
“แผลปริกี่ครั้งแล้ว?” ฟางเสี่ยวหลานเม้มริมฝีปาก
หลิงเยว่เบือนหน้าไปมองเธอแวบหนึ่ง
“ผมไม่เป็นไร”
สามคำสั้น ๆ เอ่ยออกมาอย่างรวดเร็วและแผ่วเบา ราวกับไม่อยากให้เธอซักถามต่อ
มือของฟางเสี่ยวหลานชะงักไป
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกขึ้นมาว่า หรือเธอจะคิดไปเอง หรือไม่ก็เข้าไปก้าวก่ายมากเกินไป
เธอไม่พูดอะไร ดึงมือกลับแล้วลุกขึ้น เดินตรงไปที่ประตูห้อง
ฟางเสี่ยวหลานยกมือขึ้นเตรียมเปิดม่านผ้าฝ้าย
แล้วข้อมือก็ถูกคว้าไว้
หลิงเยว่ไม่รู้ลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร มือขวาของเขาไม่ได้ออกแรงมาก แต่จับมั่นอยู่เหนือกระดูกข้อมือของเธอ
เขาไม่ได้กระชากเธอไว้ แค่ขวางจังหวะที่เธอกำลังจะเดินต่อ
“...ขอโทษ เสี่ยวหลาน”
ฟางเสี่ยวหลานหยุดยืนหันหลังให้เขา ไม่ได้หันกลับไปมอง
“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น”
เสียงหลิงเยว่ดังมาจากด้านหลัง ฟังดูร้อนรนอยู่บ้าง
“ผมแค่...คิดว่าแผลแค่นั้นไม่เป็นไร ไม่อยากให้คุณเป็นห่วง”
“ปล่อยค่ะ”
ฟางเสี่ยวหลานไม่อยากตอบโต้ การปล่อยให้อีกคนมาควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ใช่เรื่องดี
นิ้วของหลิงเยว่หยุดค้างเหนือกระดูกข้อมือเธอชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ คลายออก
“ผมผิดเอง”