รถจี๊ปแล่นเข้าสู่เขตการผลิตที่เก้า ฟางเสี่ยวหลานกวาดตามองออกไปผ่านกระจกหน้ารถ—
แดดเดือนเมษายนไม่ร้อนจัด แต่ช่วงไถหว่านฤดูใบไม้ผลิกำลังยุ่ง บนผืนดินดำมีผู้คนก้มหน้าก้มตาทำงานกันขวักไขว่
รถยังไปไม่ถึงทางเข้าพื้นที่พักอาศัย คนที่อยู่ตรงหัวแปลงก็เงยหน้าขึ้นมาแล้ว
“เอ๊ะ นั่นรถของหัวหน้าฟาร์มมู่หรือเปล่า?”
คนข้าง ๆ ยืดตัวขึ้น หรี่ตามอง
“ป้ายทหาร สีเขียว ทั้งฟาร์มมีอยู่คันเดียว แต่หัวหน้าฟาร์มมู่ไม่ได้มาถึงตั้งแต่เช้าแล้วเหรอ? ตอนฉันผ่านสำนักงานหน่วยผลิตเมื่อเช้า รถก็จอดอยู่ตรงนั้นแล้ว”
“...แล้วตอนนี้ใครเป็นคนขับอยู่ในรถล่ะ?”
คำถามนี้เหมือนมีคนโยนก้อนหินลงน้ำ หลายคนที่หูไวตรงหัวแปลงได้ยินเข้า
“หรือรองผู้บังคับกองพันหลิงกลับมาแล้ว? วันนี้ไม่ใช่วันออกจากโรงพยาบาลหรอกหรือ?”
ทุกคนจับจ้องรถจี๊ปที่แล่นมาตามถนนไม่วางตา เมื่อรถถึงทางเข้าพื้นที่พักอาศัย ความเร็วก็ลดลง ก่อนจะหยุดสนิทอย่างนุ่มนวล
ประตูข้างคนขับเปิดออกก่อน ฟางเสี่ยวหลานลงจากรถอย่างคล่องแคล่ว
ประตูเบาะหลังก็เปิดตาม—ตอนหลิงเยว่ก้าวลงจากรถ ท่าทางช้ากว่าปกติครึ่งจังหวะ คอเสื้อเครื่องแบบทหารติดกระดุมเรียบร้อย แม้ใบหน้าจะยังซีดผิดปกติอยู่บ้าง แต่แผ่นหลังที่ยืนตรงทำให้เขาดูสง่าผึ่งผาย
จากนั้นประตูฝั่งคนขับก็เปิดออก เสี่ยวจ้าวกระโดดลงมา ปีกหมวกกดต่ำ มือยังกำแกนลูกแพร์ที่กินค้างไว้ครึ่งลูก
เสียงซุบซิบตรงหัวแปลงแตกฮือขึ้นมาราวกับเมล็ดแดนดิไลออนที่ถูกลมพัดกระจาย
“รองผู้บังคับกองพันหลิงกลับมาจริง ๆ ด้วย! สีหน้าก็ดูดีนี่...”
“ดวงแข็งจริง ๆ ถึงกับผ่านพิษหญ้าขาดไส้มาได้”
“ปัญญาชนหญิงฟางกลับมาด้วยเหรอ? หลายวันมานี้เธออยู่เฝ้าที่โรงพยาบาลตลอดสินะ?”
ทางฝั่งตะวันออกของหัวแปลง พนักงานหญิงแซ่ซุนคนหนึ่งพูดเสียงเบาแทรกขึ้นมา
“เฝ้าก็เฝ้าอยู่หรอก แต่เธอเป็นเจ้าหน้าที่เทคนิคฟาร์มเลี้ยงผึ้ง ไม่ต้องลงแปลงนาแท้ ๆ ยังวิ่งไปโรงพยาบาลอำเภอทุกวัน...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ปัญญาชนหญิงซุนอ้ายหงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ดึงแขนเสื้อเธอไว้
“พี่ซุน พูดให้น้อยหน่อยค่ะ”
พี่ซุนเบ้ปาก แม้เสียงจะเบาลงแต่ก็ยังได้ยินชัด