ฟางเสี่ยวหลานสังเกตเห็นชายคนนั้นในเช้าของวันที่สาม
ชายในเสื้อจงซานสีน้ำเงินเดินมาถึงทางแยกตรงไหล่เขาก็หยุดลง หยิบสมุดเล่มเล็กออกมา ก้มหน้าจดอะไรบางอย่าง
พอเขียนเสร็จ เขาก็ไม่ได้เดินขึ้นเขาต่อ แต่หันหลังมุ่งหน้าไปทางสำนักงานหน่วยผลิต
ฟางเสี่ยวหลานนั่งยองอยู่หลังเตา สายตาละจากต้นหอมในมือ เงยหน้ามองผ่านกำแพงลานบ้านที่สูงเพียงครึ่งหนึ่งไปยังชายคนนั้น
ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ—ชายคนนี้ดูเหมือนมาสำรวจพื้นที่
เธอจ้องแผ่นหลังนั้นอยู่นาน พอแน่ใจว่าเขาไปแล้วจึงค่อย ๆ ลุกออกมาจากหลังเตา
ฟางเสี่ยวหลานมั่นใจว่าไม่เคยเห็นชายคนนี้มาก่อน
หน่วยผลิตที่ 9 มีคนอยู่ไม่กี่คน เธออาศัยอยู่ที่นี่มานานขนาดนี้ แม้จะไม่ได้รู้จักทุกคน แต่ก็พอคุ้นหน้าคนส่วนใหญ่
ชายคนนี้หน้าแปลกตาอย่างเห็นได้ชัด—ไม่ใช่คนของหน่วยผลิตที่ 9 แน่นอน
“ช่างกัว”
ฟางเสี่ยวหลานเดินไปตะโกนเรียกตรงประตูครัว
ช่างกัวกำลังผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน พอได้ยินเสียงเรียกก็เงยหน้าขึ้น “มีอะไรเหรอ?”
“เมื่อกี้มีผู้ชายขึ้นเขา ใส่เสื้อจงซานสีน้ำเงิน สวมแว่นตา คุณเคยเห็นไหม?”
ขวานในมือช่างกัวชะงักค้างกลางอากาศ เขาหรี่ตานึกอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่เคยเห็นนะ คนจากสำนักงานหน่วยผลิตหรือเปล่า?”
“ไม่รู้ค่ะ แต่ตอนเขาขึ้นมาจากเชิงเขา เขามองมาทางประตูบ้านเราหลายครั้ง แล้วยังหยุดจดอะไรบางอย่างในสมุดด้วย”
ตอนฟางเสี่ยวหลานพูด เสียงของเธอต่ำกว่าปกติเล็กน้อย ช่างกัววางขวานลง เดินมาอยู่ข้างเธอ แล้วมองไปตามทิศที่เธอบอกยังถนนบนเขา
“หมายความว่า—เขามาหาเราหรือ?”
“ฉันไม่ได้บอกว่ามาหาเรา แต่จุดที่เขายืนมองเห็นแปลงผักกับโรงเรือนได้พอดี”
ช่างกัวเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะพูดเสียงอึมครึมว่า
“เสี่ยวหลาน เรื่องที่หัวหน้าฟาร์มมาคราวก่อนเพื่อเก็บตัวอย่าง ฉันยังไม่สบายใจเลย ถ้าผักรุ่นนี้มีอะไรผิดปกติจริง ๆ...”
ระหว่างพูด เขาใช้นิ้วโป้งลูบด้ามขวานสองครั้ง แต่ไม่ได้พูดต่อ
ฟางเสี่ยวหลานพิงกรอบประตู “ฉันรู้ค่ะ ฉันจะคอยสังเกต”