ฟางเสี่ยวหลานเดินออกมาจากตรอก ฝีเท้าเร็วกว่าตอนขามาไม่น้อย
เธอเดินเร็วมาก ในหัวเอาแต่คิดถึงสถานที่ที่เพิ่งแอบตามฟางเว่ยจวิน พี่รองของเธอไปเห็นเมื่อครู่
ตลาดมืด
ฟางเสี่ยวหลานมั่นใจว่านั่นคือตลาดมืด
หัวใจของเธอยังเต้นไม่สงบลงดี เธอเผลอยกกระเป๋าสะพายขึ้นไหล่ แล้วเร่งฝีเท้ากลับบ้าน
เมื่อเดินพ้นตรอกออกสู่ถนนใหญ่ ผู้คนบนถนนก็ค่อย ๆ หนาตาขึ้น
ฟางเสี่ยวหลานเดินอยู่ราว 20 นาที ผ่านถนนสองสาย ก่อนเลี้ยวเข้าตรอกที่บ้านของตัวเองตั้งอยู่
จากระยะไกล เธอก็เห็นรถลากคันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้าน
บนรถลากมีของกองพูนจนเต็มไปหมด เป็นกองสีดำทะมึนเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ฟางเสี่ยวหลานจึงมองออกว่าเป็นถ่านอัดแท่ง
ถ่านอัดแท่งเต็มรถ อย่างน้อยก็มีราว 200 ก้อน มัดด้วยเชือกฟางและซ้อนอยู่บนรถจนแผ่นกระบะยุบลง
พ่อยืนอยู่ข้างรถลาก สวมชุดทำงานผ้าฝ้ายสีน้ำเงินที่ซักจนสีซีด แขนเสื้อพับขึ้นมาถึงข้อศอก มือทั้งสองเปื้อนเขม่าดำ
เขาไม่ได้เข้าไปในบ้าน แค่ยืนมองถ่านอยู่ตรงนั้น สีหน้าบอกไม่ถูกว่าเหนื่อยหรือกำลังคิดอะไรอยู่
คิ้วขมวดแน่น มุมปากตก ราวกับมีเรื่องหนักอึ้งกดทับอยู่ในใจ
ฟางเสี่ยวหลานชะงักไปเล็กน้อย
วันนี้ทำไมพ่อถึงกลับมาเร็วขนาดนี้?
เธอลองค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมดู พ่อทำงานอยู่โรงงานเครื่องจักร ทุกวันออกจากบ้านแต่เช้า กลับมาก็มืดค่ำ วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ทำงานล่วงเวลาบ่อย ๆ
บ่ายวันเสาร์แม้ไม่ใช่เวลางานปกติ แต่ถ้าโรงงานมีงานก็ต้องไป โดยทั่วไปกว่าจะกลับก็เกือบค่ำ
ตอนนี้เพิ่งบ่ายสามกว่า ทำไมพ่อถึงกลับมาแล้วล่ะ?
อีกอย่าง ฟางเสี่ยวหลานมองถ่านอัดแท่งบนรถ เรื่องซื้อถ่านปกติแม่เป็นคนจัดการ
แม่หลี่ซูเฟินทำงานอยู่ร้านขายของชำ เธอรู้จักคนที่ร้านถ่านดี ไม่ว่าจะมีถ่านเมื่อไรหรือจะไปรับได้ตอนไหน แม่จะเป็นคนถามให้แน่ชัดก่อน แล้วค่อยให้พ่อไปรับ
แต่วันนี้แม่ไม่อยู่บ้าน พ่อไปรับถ่านกลับมาคนเดียวหรือ?
ความสงสัยผุดขึ้นในใจฟางเสี่ยวหลาน
เธอเดินไปถึงหน้าประตูแล้วเรียก “พ่อ”
ฟางเจี้ยนกั๋วได้ยินเสียงจึงหันมามองเธอ
“กลับมาแล้วเหรอ?”