ฤดูใบไม้ร่วงปี 1978 ณ เมืองหลวง
หลังฟางเสี่ยวหลานเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ทุกสุดสัปดาห์เธอจะออกไปเดินเล่น
แต่สถานที่ที่เธอไปนั้นไม่เหมือนคนอื่น
คนอื่นไปสวนสาธารณะหรือห้างสรรพสินค้า ส่วนเธอมักมุดไปตามซอกมุมต่าง ๆ ทั้งสถานีรับซื้อของเก่า ตลาดของมือสอง ร้านค้าฝากขาย และตรอกเล็ก ๆ ที่ติดป้ายว่า “ขายบ้านส่วนตัว”
ครั้งหนึ่งหลิงเยว่เคยถามเธอว่า “ไปที่นั่นทำไมเหรอ?”
“ไปหาซื้อของนิดหน่อย”
เห็นเธอไม่ได้อธิบายอะไรต่อ หลิงเยว่ก็ไม่ได้ถามอีก
ที่จริงฟางเสี่ยวหลานเองก็ไม่รู้จะอธิบายกับเขาอย่างไร
จะให้บอกว่าอีกหน่อยของพวกนี้จะมีราคาสูงขึ้นอย่างนั้นหรือ!
ถ้าตอนนี้เธอไม่ซื้อ อีกไม่กี่ปีก็จะตกเป็นของคนอื่นแล้ว
เธอปิดบังเรื่องหลายอย่างจากหลิงเยว่ แต่ไม่เคยอธิบายสักที จนตัวเองเลิกใส่ใจไปแล้ว
ฤดูใบไม้ผลิปี 1979 ฟางเสี่ยวหลานเห็นบ้านหลังหนึ่ง ตรงประตูติดกระดาษไว้แผ่นหนึ่งว่า
“ขายบ้านหลังนี้ ราคาตกลงกันได้”
เธอยืนมองอยู่หน้าประตูพักหนึ่ง
บ้านมีขนาดไม่ใหญ่ เป็นเรือนชั้นเดียว มีห้องทางเหนือสามห้องและห้องปีกตะวันออกสองห้อง เจ้าของบ้านเป็นหญิงชรา ลูก ๆ อยู่ต่างเมือง เธอจึงอยากขายบ้านแล้วไปอยู่กับลูก
ฟางเสี่ยวหลานเข้าไปดูข้างใน
บ้านเก่า แต่โครงสร้างดี อิฐเป็นอิฐเขียว กระเบื้องเป็นสีเทา ให้กลิ่นอายเมืองหลวงในวันวาน
ฟางเสี่ยวหลานยืนมองรอบลานบ้าน
ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ ก่อนทะลุมิติมา เธอไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงบ้านแบบนี้
ในอนาคต แค่ระเบียงสักแห่งเธอยังซื้อไม่ไหว
หญิงชราถามเธอว่า “ซื้อบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้คนเดียวไปทำไม?”