ฟางเสี่ยวหลานนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูห้องครัว แต่ใจกลับลอยไปที่อื่น
สามวันก่อน เธอตกลงกับมู่เหยียนชวนไว้แล้วว่า “กลับไปตรวจนับของก่อน อีกสามวันค่อยคุยกันให้ละเอียด”
จะคุยให้ละเอียดอะไร เธอคงไม่กล้าเดินดุ่ม ๆ ไปหามู่เหยียนชวนถึงกองงานหรอกนะ!
สามวันผ่านไปแล้ว ฟางเสี่ยวหลานก็ยังคิดไม่ออกว่าจะเอาของออกจากมิติส่วนตัวอย่างไร แล้วจะซื้อขายกับอีกฝ่ายอย่างไร
ตอนแรกเธอคิดจะค่อย ๆ เอาของไปขายที่ตลาดมืด แลกเป็นเงิน แต่ไม่เคยนึกเลยว่าจะมีมู่เหยียนชวนเข้ามาเกี่ยวข้อง
เธอไม่มีทางให้มู่เหยียนชวนรู้ว่าของมาจากเธอ เพราะอย่างนั้นเธอต้องไปตัวอำเภอ แต่ปัญหาคือจะออกไปได้อย่างไร?
ทุกครั้งที่ผู้บังคับกองร้อยโจวจะออกไปข้างนอก ต้องเขียนใบขออนุญาต พอเขียนเสร็จก็ยังต้องรออนุมัติ หากวิ่งไปตัวอำเภอทุกสองสามวัน แค่รอใบอนุญาตก็เสียเวลาไปครึ่งวันแล้ว
การเป็นเจ้าหน้าที่จัดซื้อก็เป็นทางหนึ่ง พกบัตรประจำตัวพนักงานแล้วก็ออกไปได้โดยไม่มีข้อจำกัด แต่เธอไม่อยากเป็นเจ้าหน้าที่จัดซื้อ
ตำแหน่งเจ้าหน้าที่จัดซื้อเหมือนเป็นเป้าให้คนเล็ง ถ้าหาของมาได้ก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว แต่ถ้าหาไม่ได้ก็เป็นความผิดของเธอทั้งหมด
ตำแหน่งที่เธออยู่ตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว งานที่ฟาร์มเลี้ยงผึ้งสบาย ช่างกัวก็ไม่คอยควบคุม อยากทำอะไรก็ไม่มีใครจับตา
เฮ้อ ทำไมถึงโดนจับตามองได้ล่ะเนี่ย!
จริง ๆ แล้วเธอเองก็อธิบายไม่ถูกว่ากำลังกังวลเรื่องอะไรกันแน่ ทั้งที่เมื่อสามวันก่อน เธอเป็นคนรับปากเขาเองแท้ ๆ
ผู้ชายคนนั้นนั่งเฝ้าตลาดมืดอยู่ทั้งเช้า ผู้บังคับกองพันยอมลดตัวถึงขนาดนั้น ก็เพื่อให้แต่ละหน่วยมีเมล็ดพันธุ์ไว้เพาะปลูก
ฟางเสี่ยวหลานไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ แต่ก็ไม่ใช่คนเลือดร้อนที่ทำอะไรโดยไม่คิด
ช่วยสักครั้งก็ได้ แล้วถ้ากลายเป็นเรื่องปกติล่ะ?
“สาวน้อยฟาง?”
เสียงช่างกัวดังมาจากในห้องครัว “เธอปอกกระเทียมมาตั้งเกือบสิบห้านาทีแล้ว ได้แค่สี่กลีบเองเหรอ?”
ฟางเสี่ยวหลานได้สติ ก้มลงมอง ก็เห็นว่ากระเทียมในมือมีแค่สี่กลีบจริง ๆ
หัวกระเทียมที่เหลือยังวางกองอยู่ในชาม ไม่ได้แตะเลยสักกลีบ
“คิดอะไรอยู่?” ช่างกัวยื่นตัวออกมาครึ่งหนึ่งจากข้างเตา มองเธออย่างสงสัย