ตอนที่ 281 ไม่เปลี่ยน
ช่างกัวพุ่งเข้าไปในสถานพยาบาลของสำนักงานหน่วยผลิต สภาพทั้งตัวราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ
เสี่ยวหลี่ เจ้าหน้าที่อนามัย กำลังจัดตู้ยา พอได้ยินเสียงก็หันขวับ ขวดไอโอดีนในมือเกือบหล่นกระแทกพื้น
“ช่างกัว?! คุณเป็นอะไรไป—”
“รองผู้บังคับกองพันหลิงถูกวางยา! หญ้าฆ่าลำไส้! แถมยังผสมยานอนหลับด้วย!”
เสียงของช่างกัวแหบพร่าราวกับถูกกระดาษทรายขัด เขาต้องพยุงกรอบประตูไว้จึงไม่ทรุดลงไปคุกเข่า
โคลนบนหัวเข่าผสมกับเหงื่อไหลเป็นทางสีเทา
มือของเสี่ยวหลี่สั่นวูบ ขวดไอโอดีนกระทบขอบตู้ดังเพล้ง
เธอหันหลังพุ่งเข้าไปในห้องด้านในเพื่อโทรศัพท์ทันที
พอสายติด เสียงของเธอก็สั่นระริก
“ผู้บังคับกองร้อยโจว! รองผู้บังคับกองพันหลิงถูกวางยา หญ้าฆ่าลำไส้ ตอนนี้อยู่ที่ฟาร์มเลี้ยงผึ้ง—”
ปลายสายดัง “เพล้ง” ขึ้นมา เหมือนมีอะไรบางอย่างถูกฟาดลงบนโต๊ะ
เสียงของผู้บังคับกองร้อยโจวดังผ่านหูโทรศัพท์มาอย่างเร่งร้อน
“ผมจะไปเดี๋ยวนี้! คุณรีบไปก่อน!”
เสี่ยวหลี่วางสาย คว้ากล่องปฐมพยาบาลแล้วพุ่งออกไป
ระหว่างวิ่ง เธอตะโกนไปทางห้องข้าง ๆ
“เหล่าเฉิน! สตาร์ตรถสามล้อเร็ว!”
ถนนบนเขาขรุขระ
เสี่ยวหลี่นั่งอยู่ท้ายรถ มือข้างหนึ่งกำขอบเหล็กแน่น อีกข้างกดตัวล็อกกล่องปฐมพยาบาลไว้
ในหัวเธอทบทวนขั้นตอนปฐมพยาบาลผู้ป่วยที่ได้รับพิษจากหญ้าฆ่าลำไส้อย่างรวดเร็ว—ทำให้อาเจียน ล้างท้อง ประคองการหายใจ แต่สถานพยาบาลไม่มีอุปกรณ์ล้างท้อง มีเพียงยานีโอสติกมีนไม่กี่หลอด
เธอทำได้แค่ประคองอาการไว้ก่อน
ฟาร์มเลี้ยงผึ้ง
ฟางเสี่ยวหลานกลับมานั่งยอง ๆ ข้างเตียงเตาดิน มือข้างหนึ่งแตะข้อมือหลิงเยว่ อีกข้างกำผ้าขนหนูเปียกไว้เช็ดเหงื่อให้เขา
หัวใจเธอยังเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ไม่กล้าหยุดพัก
ผ่านไปไม่กี่อึดใจ คิ้วของเธอก็ขยับเล็กน้อย
การรับรู้ผ่านมิติส่วนตัว—นับตั้งแต่หลอมรวมกับจี้หยกชิ้นนั้น ความสามารถในการรับรู้แบบนี้ก็กลายเป็นสัญชาตญาณของเธอ
แม้ตอนนี้เธอไม่ได้จงใจแผ่การรับรู้ออกไป แต่ความเคลื่อนไหวทางห้องโถงก็ยังส่งมาให้รับรู้ได้อย่างชัดเจน—
เก้าอี้ถูกแตะเบา ๆ จากนั้นก็มีเสียงขยับเขยื้อนแผ่วเบา ราวกับใครบางคนกำลังย้ายของอย่างระมัดระวัง