ประตูห้องฝั่งเหนือถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
ช่างกัวพุ่งออกมาตอนที่เสื้อบุนวมยังพาดอยู่บนไหล่ แขนเสื้อข้างหนึ่งยังว่างเปล่า
เมื่อครู่เขานอนอยู่ในห้อง แต่ที่จริงยังไม่ได้หลับ
ช่วงนี้เขารู้สึกว่ามีเรี่ยวแรงมากกว่าแต่ก่อน สมัยก่อนพอหัวถึงหมอนก็หลับยาวจนฟ้ามืด แต่ตอนนี้นอนอยู่ครู่เดียวก็กลับตาสว่าง
ช่างกัวเองก็คิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น จึงนึกเอาว่าพอถึงฤดูใบไม้ผลิ อาการเจ็บป่วยเรื้อรังก็คงทุเลาลง
เขากำลังนอนเหม่ออยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงดังตุบจากห้องโถงใหญ่ คล้ายมีใครชนเข้ากับกรอบประตู
ช่างกัวชะงักไปครู่หนึ่ง
เขาคิดในใจว่า หูฉันมีปัญหาแล้วหรือเปล่า อยู่ห่างกันตั้งทั้งลาน ทำไมถึงได้ยินเสียงจากห้องโถงใหญ่ล่ะ?
จากนั้นก็มีเสียงร้องเรียกแหบพร่าดังขึ้น
“ช่าง—กัว—”
เสียงนั้นแทบไม่เหมือนเสียงคนร้องออกมา คล้ายเสียงลมหายใจที่ถูกเค้นออกมาจากอก แหบจนเหมือนกระดาษทรายขูดไม้
สมองของช่างกัวอื้ออึงขึ้นมาทันที
เขาพลิกตัวลงจากเตียงเตา รองเท้ายังใส่ไม่เรียบร้อยก็รีบวิ่งออกไป
ทั้งชีวิตเขาไม่เคยวิ่งเร็วขนาดนี้ เข่ากระแทกขอบเตียงเตาจนร้อง “ซี้ด” ด้วยความเจ็บ แต่ฝีเท้าไม่ได้หยุดลง
ระหว่างวิ่งข้ามลานบ้าน ในใจเขายังคิดว่า ทำไมฉันถึงได้ยินเสียงจากที่ไกลขนาดนี้?
แต่ความคิดนั้นวาบผ่านเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแตกสลายไปเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—
หลิงเยว่คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงประตูห้องโถงใหญ่ มือข้างหนึ่งกำกรอบประตูไว้แน่นจนข้อนิ้วซีด เล็บจิกลงไปในเนื้อไม้
เหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลลงมาตามแนวกราม ร่างทั้งร่างของเขาราวกับถูกบางสิ่งสูบเรี่ยวแรงออกไปจนหมด
มืออีกข้างกดท้องส่วนบนไว้แน่น ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังบิดขยี้อยู่ข้างใน
“เจ้าหนุ่มหลิง!”
ช่างกัวรีบเข้าไปประคองเขาไว้
ตอนแขนของหลิงเยว่พาดลงบนไหล่ ช่างกัวสัมผัสได้ว่าร่างนั้นกำลังสั่น—
ไม่ใช่สั่นเพราะหนาว แต่เป็นการสั่นของคนที่กำลังต่อสู้กับบางสิ่ง ทว่าค่อย ๆ พ่ายแพ้ลงทีละน้อย
“เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้น!”
เสียงของช่างกัวเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าลำคอกำลังสั่น
ริมฝีปากของหลิงเยว่ขยับเล็กน้อย เสียงอู้อี้ราวกับลอยขึ้นมาจากใต้น้ำ
“...น้ำ”