ไฟในห้องของแผนกรักษาความปลอดภัยสว่างตลอดทั้งคืน
อวี๋เจาหวี่นั่งอยู่บนม้านั่ง มือทั้งสองข้างประสานกันวางบนตัก คราบดินที่ล้างไม่สะอาดยังฝังอยู่ตามซอกเล็บ
เธอก้มหน้า จ้องรอยแตกเล็กยาวตามร่องกระเบื้องบนพื้น ราวกับอยากจ้องให้เกิดดอกไม้ขึ้นมา
ผู้บังคับกองร้อยโจวนั่งอยู่หลังโต๊ะฝั่งตรงข้าม สูบบุหรี่ไปสองมวน ในที่เขี่ยบุหรี่มีบุหรี่ดับแล้ววางพาดอยู่สามก้น
เขาไม่ได้รีบเปิดปาก
ผ่านไปนานพอสมควร เขาถึงเลื่อนแก้วเคลือบตรงหน้าเข้ามาเล็กน้อย
“ปัญญาชนหญิงอวี๋ จะสารภาพเอง หรือให้ฉันถามทีละข้อ?”
นิ้วมือของอวี๋เจาหวี่งอเข้าหากันเล็กน้อย
“...ฉันสารภาพ”
เสียงของเธอเหมือนเค้นออกมาจากส่วนลึกที่สุดของลำคอ แหบแห้งจากการไม่ได้นอนมาทั้งคืน
“หลิวเอ้อร์เป็นคนให้ฉัน เขาบอกว่าถ้าเอาของนั่นใส่ลงไปในน้ำก็จะไม่มีสีไม่มีกลิ่น พอดื่มเข้าไปก็จะหลับสนิท”
ผู้บังคับกองร้อยโจวมองเธอ “เขาให้เธอทำไม?”
ริมฝีปากของอวี๋เจาหวี่ขยับเล็กน้อย
“...เขาบอกว่า ขอแค่ฉันนอนกับหลิงเยว่จนเรื่องเลยเถิด กลายเป็นเรื่องที่แก้ไม่ได้ หลิงเยว่ก็ต้องแต่งงานกับฉัน
เขาบอกว่าฟางเสี่ยวหลานเป็นแค่คนเลี้ยงผึ้ง มีสิทธิ์อะไรมาเป็นภรรยารองผู้บังคับกองพัน...ฉันดีกว่าเธอ ฉันมาฟาร์มก่อนเธอ ฉันขยันกว่าเธอ ฉันดูแลคนเก่งกว่าเธอ...”
ยิ่งอวี๋เจาหวี่พูด เสียงก็ยิ่งเร็วและดังขึ้น ท้ายที่สุดแทบจะตะโกนออกมา
“ตำแหน่งภรรยารองผู้บังคับกองพันควรเป็นของฉันตั้งแต่แรก—”
แล้วเธอก็หยุดลง
ราวกับถูกน้ำเย็นสาดใส่ศีรษะจนได้สติขึ้นมาเอง
เธออ้าปาก น้ำตาพรั่งพรูไหลลงมาตามแก้มจนซึมเข้าไปในคอเสื้อ
ผู้บังคับกองร้อยโจวมองอวี๋เจาหวี่ เงียบไปนานพอสมควร
จากนั้นเขาก็ดับบุหรี่ครึ่งมวนในมือ เสียงที่เอ่ยออกมาเรียบเรื่อยไม่สูงไม่ต่ำ
“เธอรู้ไหมว่าข้างในนั้นคืออะไร?”
อวี๋เจาหวี่ชะงักไป
“...ยานอนหลับไง หลิวเอ้อร์บอกว่าเป็นยาที่ทำให้คนนอนหลับ”
“หญ้าขาดไส้”
ร่างของอวี๋เจาหวี่แข็งทื่อไปทั้งตัว
ผู้บังคับกองร้อยโจวมองเธอ น้ำเสียงจริงจัง
“สถานพยาบาลตรวจแล้ว ผงที่เธอเทลงไปมีหญ้าขาดไส้ผสมอยู่ เธอรู้ไหมว่านั่นคืออะไร?!”
รูม่านตาของอวี๋เจาหวี่หดวูบ ริมฝีปากเริ่มสั่น เสียงแหลมบาดหูราวกับถูกบีบคอ