รถจี๊ปเบรกจอดหน้าสำนักงานหน่วยผลิตที่เก้า ขณะฟางเสี่ยวหลานกำลังก้มหน้าปลดเข็มขัดนิรภัย
พอเธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นคนเจ็ดแปดคนยืนอยู่บนลานว่างหน้าสำนักงานหน่วยผลิต ในจำนวนนั้นมีป้าอ้วนกับพี่สะใภ้หลี่อยู่ด้วย ทั้งสองถือถุงผ้า เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับจากตัวอำเภอได้ไม่นาน
ดวงตาของป้าอ้วนเป็นประกายขึ้นมาแล้ว
เธอใช้ศอกกระทุ้งคนข้าง ๆ จนพี่สะใภ้หลี่เซถลา
ฟางเสี่ยวหลานสบถในใจเบา ๆ
เธอรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ รถจี๊ปมาจอดในเขตหน่วยผลิตที่เก้า สะดุดตายิ่งกว่าขับรถมาสเซราตีไปจอดหน้าตึกเก่าในยุคปัจจุบันเสียอีก
ฟางเสี่ยวหลานเปิดประตูรถกระโดดลงมา ก่อนจะเอียงหน้าไปทางเบาะคนขับเล็กน้อย “หัวหน้าฟาร์มมู่ ขอบคุณนะคะ”
“ไว้ค่อยคุยกัน”
มู่เหยียนชวนพูดเพียงสี่คำ จากนั้นรถจี๊ปสีเขียวทหารก็หมุนกลับที่เดิม ก่อนแล่นกลับไปตามถนนลูกรังถ่านหินเส้นเดิม
ฟางเสี่ยวหลานมองตามรถจี๊ปคันนั้นจนลับโค้งเชิงเขา แล้วก้มมองมือตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าฝ่ามือไม่ได้ชื้นเหงื่อ
วันนี้เธอถูกมู่เหยียนชวนจับได้คาหนังคาเขาตอนอยู่ตลาดมืด แถมยังถูกฝากงานให้ทำอีก ไม่รู้ว่าจะมีผลตามมาอย่างไรบ้าง
ถึงมู่เหยียนชวนจะรับปากว่าจะไม่พูด แต่เธอก็ไม่เชื่อว่าคำรับปากนั้นจะใช้ได้ตลอดไป
แต่พอคิดอีกที เขาเป็นถึงผู้บังคับกองพัน หากเรื่องที่ไปตลาดมืดถูกเปิดโปง ผลเสียย่อมร้ายแรงกว่าการซื้อเสบียงมากนัก—หลักฐานที่เธอกุมไว้ก็มีน้ำหนักไม่แพ้ของเขา
คิดได้อย่างนั้น ฟางเสี่ยวหลานถึงค่อยโล่งใจ แล้วคลายมือที่กำแน่นออกช้า ๆ
ฟางเสี่ยวหลานยืนนิ่งอยู่กับที่อีกชั่วอึดใจ ก่อนจะรู้สึกถึงสายตาเจ็ดแปดคู่ที่ยังจับจ้องแผ่นหลังเธอ
“ปัญญาชนหญิงฟาง—”
ป้าอ้วนเดินเข้ามาหา น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นที่พยายามข่มไว้
“หัวหน้าฟาร์มอุตส่าห์มาส่งเธอกลับมาเลยเหรอ?”
ฟางเสี่ยวหลานตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“บังเอิญเจอกันระหว่างทางค่ะ หัวหน้าฟาร์มบอกว่าผ่านมาพอดี ก็เลยให้ฉันติดรถมาด้วย”