เสียงตะโกนของช่างกัวฟังดูผิดปกติอยู่บ้าง
ฟางเสี่ยวหลานกำลังนั่งยอง ๆ ตรวจดูว่าฝูงผึ้งที่กำลังข้ามฤดูหนาวเกาะกลุ่มกันดีหรือไม่อยู่หน้า box รังผึ้ง พอได้ยินเสียงก็รีบปัดเศษขี้ผึ้งบนมือแล้ววิ่งออกไปทันที
“หนู รีบมาดูนี่เร็ว!”
ช่างกัวยื่นถุงน้ำตาลทรายในมือมาตรงหน้าเธอ มือเขาสั่นเล็กน้อย
“ดูสิ นี่มันน้ำตาลทรายที่ไหนกัน? เอาไปเลี้ยงผึ้งยังหยาบเกินไปเลย หลอกผีหรือไง?”
ฟางเสี่ยวหลานรับมาแล้วก้มลงมอง
ปากถุงเปิดอ้าอยู่ เม็ดน้ำตาลข้างในมีสีเหลืองคล้ำอย่างผิดธรรมชาติ
เธอหยิบมาหยิบมือหนึ่งแล้วใช้นิ้วถูดูทันที สัมผัสไม่ถูกต้อง
เห็นชัด ๆ ว่าเอาเศษน้ำตาลกรวดมาปนกับน้ำตาลทรายธรรมดา เหนียวเหนอะหนะ บีบทีเดียวก็จับตัวเป็นก้อน แถมปริมาณยังขาดไปมาก
ฟางเสี่ยวหลานหัวเราะเย็นชาอยู่ในใจ
ของแบบนี้เธอเคยเห็นที่ร้านขายของชำแถวย่านรอยต่อระหว่างเมืองกับชนบทในบ้านเกิดชาติก่อน ขายชั่งละห้าสิบเฟิน เหนียวติดฟันจนหมูยังไม่อยากกิน แต่กลับเอามาปลอมเป็นน้ำตาลทราย
ช่างกัวโมโหจนหอบหายใจ เขาก้มลงอุ้มขวดแก้วกองใหญ่ตรงมุมกำแพงขึ้นมา แล้วกระแทกลงกับพื้นดังตุ้บ ขวดกระทบกันส่งเสียงกริ๊งกัง
“บอกว่ามี 100 ใบ แต่ส่งมา 80 ใบ แตกไป 12 ใบ เหลือที่ใช้ได้แค่ 68 ใบ!”
เขาคว้าขวดใบหนึ่งขึ้นมา พลิกให้ฟางเสี่ยวหลานดูตรงปากขวด
“ดูครีบแก้วพวกนี้สิ ปิดด้วยขี้ผึ้งยังไม่สนิทเลย ถ้าถึงฤดูใบไม้ผลิแล้วเอาไปใส่น้ำผึ้งจนรั่ว ใครจะรับผิดชอบ?”
ฟางเสี่ยวหลานนั่งยองลง หยิบขวดแก้วที่แตกไปครึ่งใบขึ้นมาพลิกดูหลายรอบ
ตัวขวดมีฟองอากาศ ความหนาของเนื้อแก้วไม่เท่ากัน มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของมีตำหนิชั้นเลวที่สุด
ไฟโทสะที่สุมอยู่ในใจเธอพลุ่งขึ้นมา เผาจนหน้าอกอึดอัด
โจวเสวี่ยเหมยคนนี้คงอดใจรอไม่ไหวแล้วที่จะเล่นงานเธอ
เธอไม่เชื่อเลยว่าโจวเสวี่ยเหมยซึ่งมีมิติสำหรับเพาะปลูกติดตัว จะหาน้ำตาลกับขวดแก้วดี ๆ มาไม่ได้
แต่กลับจงใจส่งของแบบนี้มาให้เธอ—
โจวเสวี่ยเหมยส่งน้ำตาลล็อตนี้มา ก็เพราะตั้งใจไม่ให้ฟาร์มเลี้ยงผึ้งของเธอผ่านฤดูหนาวไปได้
ฟางเสี่ยวหลานเลี้ยงผึ้งมาสามปี รู้ดีว่าผึ้งที่ข้ามฤดูหนาวต้องอาศัยน้ำเชื่อมประทังชีวิต