ในภัตตาคารของรัฐมีคนไม่มาก โต๊ะริมหน้าต่างมีเพียงฟางเสี่ยวหลานกับพี่น้องตระกูลกู้สามคน
ทันทีที่เห็นมู่เหยียนชวน ฟางเสี่ยวหลานก็นึกย้อนไปถึงตอนเข้าไปขายของในตลาดมืดเมื่อครู่ ถึงจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว แต่ใครจะรับประกันได้ว่าดวงตาคู่นั้นของมู่เหยียนชวน ซึ่งเคยตามรอยสายลับ จะจำเธอไม่ได้?
เธอกำลังจะหลบสายตา จู่ ๆ มู่เหยียนชวนก็หันข้างมา สายตาของทั้งคู่สบกันพอดี
ฟางเสี่ยวหลานรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย ทว่าบนใบหน้ากลับทำเหมือนไม่มีอะไร เธอเบือนสายตากลับมาแล้วกินข้าวต่อ ราวกับไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
ส่วนเรื่องทักทายน่ะช่างเถอะ เธอแค่อยากให้ตอนนี้ตัวเองไม่ได้อยู่ตรงนี้ ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีนี่มันอะไรกัน
มู่เหยียนชวนย่อมสังเกตเห็นฟางเสี่ยวหลานกับพี่น้องตระกูลกู้ทั้งสามคน เขาอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบรูปร่างผอมเล็กและท่าเดินของชายร่างผอมคนนั้นกับเธอในหัว—เหมือนกันเกินไปจริง ๆ
แค่คนหนึ่งเป็นผู้ชาย อีกคนเป็นผู้หญิง เสื้อผ้าก็ต่างกัน แต่เรื่องพวกนี้ปลอมแปลงได้ทั้งนั้น แถมใครบางคนก็เคยเข้าไปตลาดมืดมาก่อน
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังยืนยันไม่ได้เต็มร้อย
มู่เหยียนชวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก้าวหนึ่ง สองก้าว สามก้าว เดินเข้าไปหยุดข้างโต๊ะ
ฟางเสี่ยวหลานไม่จำเป็นต้องใช้ความสามารถรับรู้ผ่านมิติส่วนตัว ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
“คุณกู้ทั้งสองคนก็อยู่ด้วยหรือ?”
มู่เหยียนชวนทักพี่น้องตระกูลกู้ก่อน เขาเห็นว่าใครบางคนดูไม่ค่อยอยากให้เขามาอยู่ตรงนี้ แต่ท่าทีแบบนั้นกลับยิ่งทำให้เขาสงสัย
กู้เว่ยจวินไม่คิดว่าหัวหน้าฟาร์มจะเป็นฝ่ายทักเขาก่อน จึงวางตะเกียบแล้วลุกขึ้นยืน
“หัวหน้าฟาร์มมู่ คุณก็มาทำธุระที่ตัวอำเภอหรือครับ?”
“อืม แค่ผ่านมาน่ะ”
ตอนนั้นกู้ซือฉีก็เห็นมู่เหยียนชวน ตะเกียบในมือหล่นกระทบโต๊ะดังเพี๊ยะ
เธออ้าปากเงยหน้าขึ้น ราวกับถูกไฟลวกมาทั้งตัว “หะ...หัวหน้าฟาร์มมู่?”
ฟางเสี่ยวหลานถึงค่อยเงยหน้าขึ้น
เธอทักทายอย่างว่าง่ายเช่นกัน “หัวหน้าฟาร์มมู่ บังเอิญจังเลยนะคะ”
มู่เหยียนชวนยืนอยู่ข้างโต๊ะ สายตาหยุดบนใบหน้าเธอชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนไปทางกู้เว่ยจวิน แล้วพยักหน้าให้