ฟางเสี่ยวหลานเดินตามเข้ามาในลานบ้าน พอวางตะกร้าสะพายลง ก็ได้ยินเสียงดังมาจากในห้อง
“กลับมาแล้วเหรอ?”
ม่านประตูถูกแหวกออก หลี่ซูเฟิน แม่ของฟางเสี่ยวหลาน เดินออกมาจากในห้อง ที่เอวยังผูกผ้ากันเปื้อนเปื้อนแป้งเอาไว้ ดูท่าเพิ่งกลับจากเลิกงานก็ลงมือทำมื้อเย็นทันที
“แม่!”
ฟางเสี่ยวชิงโยนกระสอบปุ๋ยลงแล้วพุ่งเข้าไปหา “แม่ วันนี้หนูเก็บเห็ดมาได้ตั้งเยอะ! เป็นผืนใหญ่เลย หนูเก็บมาหมดแล้ว!”
แม่ฟางถูกเธอพุ่งชนจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนยื่นมือแตะหน้าผากเธอ “โวยวายอะไรนักหนา ทำตัวให้มันเรียบร้อยหน่อย”
ฟางเสี่ยวชิงไม่ถือสา จูงแม่ฟางลากไปทางกระสอบ “แม่รีบมาดูสิ เยอะจริง ๆ นะ!”
แม่ฟางถูกลากไปจนได้ ก้มลงดูฟืนกับเห็ดในกระสอบแล้วพยักหน้า “อืม ไม่เลวเลย”
ฟางเสี่ยวชิงยิ้มหน้าบาน หันไปมองฟางเสี่ยวหลาน ตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ ๆ ก็เห็นฟางเว่ยหงหยิบของออกจากตะกร้าสะพาย—
อย่างแรกเป็นใบไม้แห้งกำหนึ่ง ต่อมาก็ฟืนสองสามท่อน แล้วก็…
ไก่ป่าตัวหนึ่ง
ขนสีเทาหม่น หางยาว หัวห้อยตก ดูก็รู้ว่าเพิ่งตาย
ฟางเสี่ยวชิงชะงักไป
แม่ฟางก็ชะงักเหมือนกัน
ทั้งลานเงียบไปสองวินาที
จากนั้นฟางเสี่ยวชิงก็กรีดร้อง “ไก่ป่า! ไก่ป่า! พี่สาม พวกพี่จับไก่ป่าได้เหรอ?”
แม่ฟางตบเข้าที่ท้ายทอยเธอหนึ่งที “จะร้องทำไม! อยากให้คนอื่นได้ยินหรือไง?”
ฟางเสี่ยวชิงกุมท้ายทอย ดวงตายังคงจ้องไก่ป่าไม่วาง ปากอ้ากว้างจนยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง “ปะ…เป็นไก่ป่าจริง ๆ ด้วย…”
แม่ฟางไม่สนใจเธอ รีบเดินไปหาฟางเว่ยหง รับไก่ป่ามาพลิกดูไปมา
ไก่ยังไม่แข็ง ขนสีสดสวย บนตัวไม่มีรอยแผลอะไร มีแค่หัวที่เอียงไปนิดหน่อย
“ได้มาจากไหน?” แม่ฟางเงยหน้าขึ้น กวาดตามองใบหน้าของพี่น้องทั้งสาม
ฟางเว่ยหงเหลือบมองฟางเสี่ยวหลานแล้วตอบว่า “น้องสี่เก็บได้ค่ะ”
“เก็บได้เหรอ?”
เสียงแม่ฟางสูงขึ้นเล็กน้อย “ยุคนี้มีไก่ป่าให้เก็บด้วยเหรอ?”
ฟางเสี่ยวหลานก้าวออกมา พูดคำแก้ตัวที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ซ้ำอีกครั้ง
“หนูเดินเข้าไปในป่าลึกหน่อย เห็นไก่ป่าสองสามตัวอยู่ในพุ่มไม้ อยากจับก็จับไม่ได้ สุดท้ายพวกมันดันกระพือปีกชนต้นไม้เองจนสลบไปตัวหนึ่ง หนูเลยเก็บกลับมาค่ะ”