“ปัญญาชนหญิงฟาง!”
ฟางเสี่ยวหลานกำลังขัดรังผึ้งอยู่ในลานบ้าน พอได้ยินเสียงเรียก มือที่ถือแปรงก็ยังไม่หยุด
รอจนคนคนนั้นมายืนอยู่ตรงประตูรั้วแล้วเรียกอีกครั้ง เธอถึงวางแปรงพาดขอบถัง
พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เป็นหม่าเฉิงหลินอีกแล้วจริง ๆ
เดือนกว่ามานี้ ฟางเสี่ยวหลานรู้สึกว่าตัวเองอารมณ์เสียขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็คิดว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นความผิดของเธอทั้งหมด
ฟาร์มเลี้ยงผึ้งมีคนแวะเวียนมาทุกไม่กี่วัน พวกที่มาทำวิจัยแบกอุปกรณ์ไปนั่งแช่อยู่กลางแปลงดินนานเกินครึ่งวัน บางคนถึงกับตั้งเพิงพักอยู่ข้าง ๆ
ทุกครั้งที่เธอปลูกผักก็มีคนจับตาดู เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ เพราะประสาทสัมผัสจากมิติส่วนตัวไม่ได้มีไว้ประดับ
［ฮึ จะตรวจอะไรก็เชิญ ยังไงฉันก็เลิกใช้ไปตั้งนานแล้ว］
ห้องของหลิงเยว่ถูกยึดไป เขาจึงย้ายไปพักที่หอพักรองหัวหน้าฟาร์ม แต่ทุกคืนก็ยังขี่จักรยานกลับมาเที่ยวหนึ่ง บางครั้งฟ้ามืดสนิทแล้ว เขาก็ยังต้องแวะมา
ระหว่างที่ฟางเสี่ยวหลานกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ หม่าเฉิงหลินยืนมองเธออยู่ตรงประตูรั้ว เขารู้ดีว่าเธอไม่ค่อยอยากเห็นหน้าเขา
เขาไม่ได้เดินเข้ามา เพียงยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลให้
“รายงานตรวจซ้ำออกแล้ว ที่ดินส่วนตัวของคุณกลับมาเป็นปกติแล้ว ส่วนที่กองงานทำเครื่องหมายเฝ้าระวังไว้ก็ยกเลิกแล้ว”