ฟางเสี่ยวหลานถูกเสียงเอะอะนอกประตูรั้วปลุกให้ตื่น
คำพูดของหลิงเยว่เมื่อคืนวานที่ว่า “รายงานขอแต่งงานอนุมัติแล้ว” วนเวียนอยู่ในหัวของฟางเสี่ยวหลานไปทั้งคืน
เธอพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ จนฟ้าใกล้สางถึงได้เผลอหลับไป ในหัวมีแต่ภาพหลิงเยว่ยืนอยู่ใต้ตะเกียงน้ำมัน หูแดงก่ำขณะพูดว่า “อนุมัติแล้ว”
ทั้งที่เป็นคนทะลุมิติมาจากยุคปัจจุบันแท้ ๆ กลับถูกใบรายงานขอแต่งงานในยุค 60 ทำเอานอนไม่หลับเสียได้
เพิ่งหลับไปได้ไม่นาน ก็มีเสียงคนพูดคุยกันดังมาจากนอกประตูรั้ว
เช้าวันปลายเดือนเมษายน ลมยังเย็นอยู่ ฟางเสี่ยวหลานสะท้านไปทั้งตัว
เวลานี้ช่างกัวตื่นแล้ว
เขาหันหลังให้ฟางเสี่ยวหลาน มือยังกำขวานที่ใช้ผ่าฟืนเมื่อคืนไว้แน่น แผ่นหลังเกร็งตรง
ฟางเสี่ยวหลานเดินเข้าไป มองข้ามไหล่ช่างกัว แล้วเห็นคนยืนอยู่ข้างนอกประตูรั้ว
เป็นหม่าเฉิงหลิน
ด้านหลังเขามีคนงานสวมชุดทำงานอีกสี่คน แต่ละคนถือสายวัด เชือกป่าน และพลั่ว
หัวใจฟางเสี่ยวหลานหนักอึ้ง เธอรู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่าเขามาคราวนี้คงไม่ใช่เรื่องดี
“ช่างเทคนิคหม่า เช้าขนาดนี้มีธุระอะไรหรือคะ?”
หม่าเฉิงหลินหยิบเอกสารจากกระเป๋าเอกสารส่งให้ ฟางเสี่ยวหลานก้มมองผ่าน ๆ เห็นหัวข้อว่า—
“แผนการเก็บรักษาตัวอย่างดินพิเศษของฟาร์มเลี้ยงผึ้งหน่วยที่เก้า” ด้านล่างประทับตราสีแดงของกองงาน
“ผลตรวจพบว่าดินในแปลงผักของฟาร์มเลี้ยงผึ้งของคุณมีธาตุอาหารรองพิเศษ แต่ปริมาณไม่คงที่
หลังจากกองงานหารือและมีมติให้เก็บรักษาพื้นที่เดิมไว้ก่อน โดยยังไม่ขุดค้น จะจัดสรรแปลงใหม่ให้โดยเร็ว”
สายตาฟางเสี่ยวหลานหยุดอยู่บนเอกสารครู่หนึ่ง
พวกเขาคิดว่าเป็นปัญหาที่ดิน
ฟางเสี่ยวหลานค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง
ตั้งแต่พวกเขาตรวจพบผัก ฟางเสี่ยวหลานก็คิดหาทางปกปิดมาตลอด เธอเคยคิดจะมอบน้ำจากบ่อให้พวกเขาสักหน่อย แต่แหล่งที่มาก็ต้องถูกตรวจสอบแน่ เธอไม่คิดว่าตัวเองจะเก่งพอปิดบังได้ คำโกหกหนึ่งคำต้องใช้คำโกหกอีกมากมายมาปกปิด
แต่ตอนนี้เธอไม่อยากให้พวกเขาเอาของที่ปลูกเองไปด้วย
ฟางเสี่ยวหลานยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากทางขึ้นเขา
หลิงเยว่เดินขึ้นมาจากตีนเขา คอเสื้อเครื่องแบบทหารติดกระดุมเรียบร้อย