ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ฟางเสี่ยวหลานก็ตื่นแล้ว
เมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับ
ในหัววนเวียนอยู่เรื่องเดียว—วันนี้ต้องไปจดทะเบียนแล้ว
แถมเธอเพิ่งอายุสิบแปด แต่งงานตอนอายุสิบแปด ถ้าเป็นยุคปัจจุบันเธอยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เลย! อีกฝ่ายยังเป็นทหารอีกด้วย เป็นการแต่งงานกับทหาร
ชาติที่แล้วเธอเคยเห็นบทความให้ความรู้เรื่องนี้ การแต่งงานกับทหารได้รับการคุ้มครองเป็นพิเศษตามกฎหมาย หากจะหย่าต้องผ่านการอนุมัติจากหน่วยงานการเมืองของกองทัพ ยากกว่าการหย่าทั่วไปไม่รู้ตั้งกี่เท่า
ตอนนั้นที่เลื่อนเจอโพสต์นี้ เธอยังคิดอยู่เลยว่า เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย ฉันไม่ได้จะแต่งงานกับทหารสักหน่อย
ใครจะคิดว่าพอทะลุมิติมา เธอไม่เพียงได้แต่งงานกับทหาร แต่ยังเป็นการแต่งงานครั้งแรกในชีวิตทั้งสองชาติอีกด้วย
ฟางเสี่ยวหลานจ้องคานหลังคาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
เธอนึกถึงช่วงหลายปีที่ทะลุมิติมา มิติส่วนตัวเป็นความลับที่เธอเก็บซ่อนไว้อย่างระมัดระวังมาตลอด
แต่วันนี้เธอกำลังจะฝากตัวเองไว้กับคนอีกคน หลิงเยว่เป็นคนดีมาก ทว่าฟางเสี่ยวหลานรู้แก่ใจว่า สิ่งสำคัญอันดับหนึ่งของเธอคือการไม่ให้ใครล่วงรู้ความลับเรื่องมิติส่วนตัว
ความคิดนี้วาบผ่านหัวของฟางเสี่ยวหลานเพียงชั่วครู่ สั้น ๆ ราวกับหนามทิ่มตำแล้วถูกดึงออกไป
วันนี้เป็นวันดี อย่าเพิ่งคิดเรื่องพวกนั้นเลย
ฟางเสี่ยวหลานพลิกตัว ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้มิด จะบอกว่าไม่ประหม่าเลยก็โกหก แต่พอนึกถึงหลิงเยว่ เธอก็รู้สึกประหม่าน้อยลง
ฟางเสี่ยวหลานลุกขึ้น พับผ้าห่มให้เรียบร้อย แล้วลงจากเตียงเตาไปสวมรองเท้า
ตอนเธอย่อตัวแปรงฟันอยู่ข้างเตา ประตูรั้วก็มีเสียงดังขึ้น
ฟางเสี่ยวหลานคาบแปรงสีฟัน หันไปมอง—หลิงเยว่สวมเครื่องแบบทหารสะอาดเอี่ยม กระดุมคอเม็ดบนสุดติดเรียบร้อย ปีกหมวกกดลงอย่างเป็นระเบียบ เขายืนอยู่ท่ามกลางแสงยามเช้า
มือที่ถือแปรงสีฟันของฟางเสี่ยวหลานชะงักไปนิดหนึ่ง
ชาติที่แล้วเธอเคยอ่านประโยคหนึ่งบนอินเทอร์เน็ตว่า “คนหน้าตาดีมีความสามารถ ล้วนยกให้ประเทศชาติไปหมดแล้ว”