ฟางเสี่ยวหลานสะดุ้งตื่นเพราะความเจ็บปวด
แก้มซ้ายคงบวมแล้ว รู้สึกแสบร้อนระบม
ฟางเสี่ยวหลานนอนจ้องขื่อดำมืดเหนือศีรษะอยู่บนเตียง เธอนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะนึกถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อวาน
ฝ่ามือของแม่ฟาง
ฟางเสี่ยวหลานยกมือขึ้นแตะแก้มซ้าย ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิว เธอก็สูดปากด้วยความเจ็บ
บวมจริง ๆ ด้วย
แถมบวมไม่น้อยเลย
ฟางเสี่ยวหลานค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง อาศัยแสงอรุณริบหรี่ที่ลอดผ่านกระดาษหน้าต่าง ก้มมองมือตัวเอง—
เล็บยังอยู่ครบ รอยเสี้ยวจันทร์หลายรอยบนฝ่ามือจางหายไปแล้ว แต่ก็ยังปวดตุบ ๆ
ฟางเสี่ยวหลานนั่งอยู่ตรงขอบเตียง ไม่ขยับไปไหน
ในห้องเงียบสงัด
เธอนั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือแตะแก้มซ้าย
บวมมากขนาดนี้ วันนี้คงออกไปเจอใครไม่ได้แล้ว
ฟางเสี่ยวหลานนึกถึงฝ่ามือเมื่อวาน—ตอนที่มือของแม่ฟางฟาดลงมา เธอหลบไม่ทัน และก็ไม่ได้คิดจะหลบด้วย
ไม่ใช่ไม่อยากหลบ แต่ตั้งตัวไม่ทันต่างหาก
มุมปากของฟางเสี่ยวหลานยกขึ้นนิด ๆ ทว่าพอขยับแผลบนใบหน้า ความเจ็บก็ทำให้เธอขมวดคิ้ว
แม้แต่ยิ้มเยาะยังยิ้มไม่ออก
เธอลุกขึ้นเริ่มแต่งตัว การเคลื่อนไหวช้ากว่าปกติมาก เพราะกลัวจะไปโดนแผลบนใบหน้า
พอแต่งตัวเสร็จ ฟางเสี่ยวหลานก็ยืนอยู่ข้างเตียง ก้มมองที่นอนของตัวเอง—ผ้าห่มพับไว้อย่างเรียบร้อย ใต้หมอนมีเสื้อเก่าที่เปื้อนเลือดซ่อนไว้
ฟางเสี่ยวหลานก้มลงดึงเสื้อออกจากใต้หมอน ขยำเป็นก้อนแล้วหนีบไว้ใต้แขน ก่อนจะย่องออกไปอย่างเงียบเชียบ
พอถึงประตู เธอชะงักแล้วหันกลับไปมอง
ไม่มีใครตื่น
ฟางเสี่ยวหลานถอนสายตากลับมา เปิดประตูออกไป
ลานบ้านมืดสลัว
ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ ขอบฟ้าทางตะวันออกมีสีเทาอมฟ้าจาง ๆ ราวกับใครใช้พู่กันแตะลงบนกระดาษเซวียนเบา ๆ
ฟางเสี่ยวหลานยืนอยู่ในลานบ้าน สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
วันนี้เธออยากวางมือไม่ทำอะไรแล้วจริง ๆ
ทำไมต้องทำด้วย?
เมื่อวานโดนตบ วันนี้ยังต้องลุกขึ้นมาทำอาหารให้คนทั้งบ้านอีกหรือ?
มันมีเหตุผลอะไรกัน?
ฟางเสี่ยวหลานยืนอยู่กลางลานบ้าน ในหัวมีเสียงสองเสียงกำลังถกเถียงกัน
เสียงหนึ่งบอกว่า: จะทำไปทำไม? เธอไม่ได้ติดค้างอะไรพวกเขาสักหน่อย เมื่อวานโดนตบจนเลือดกำเดาไหล วันนี้ยังต้องคอยปรนนิบัติพวกเขาอีกหรือ? ชอบโดนรังแกหรือไง?