เสี่ยวจ้าวเดินนำหน้า ยกมือเคาะประตูสองครั้ง
“รายงานครับ สหายฟางเสี่ยวหลานจากหน่วยผลิตที่ 9 กับสหายหลิงเยว่ รองหัวหน้าฟาร์มมาถึงแล้วครับ”
ประตูถูกเปิดจากด้านใน ฟางเสี่ยวหลานก็เห็นคนสองคนทันที
คนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน
ดูแล้วอายุราวห้าสิบกว่า ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วหนาสองข้าง บนกระดูกคิ้วซ้ายมีแผลเป็นเก่า พาดเฉียงจากหางคิ้วไปถึงขมับ
เขาไม่พูดอะไร เพียงเงยหน้ามองมาทางประตู บรรยากาศรอบตัวดูดุดัน ฟางเสี่ยวหลานเคยเห็นคนแบบนี้แค่ในโทรทัศน์ เป็นรัศมีของคนที่คุ้นชินกับการบังคับบัญชากองกำลังนับพันนับหมื่น
อีกคนเป็นคนที่ฟางเสี่ยวหลานคุ้นเคยมาก มู่เหยียนชวน
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู มู่เหยียนชวนก็หันกลับมา มองฟางเสี่ยวหลานก่อนแวบหนึ่ง จากนั้นสายตาก็เลยผ่านด้านหลังเยื้องไปครึ่งก้าวของเธอ แล้วเห็นหลิงเยว่
ขณะนั้นหัวไหล่ของมู่เหยียนชวนเกร็งขึ้นเล็กน้อย ดูไม่ผ่อนคลายและสุขุมเหมือนปกติ
ฟางเสี่ยวหลานไม่เคยเห็นมู่เหยียนชวนเป็นแบบนี้ หัวใจเธอกระตุกวูบ แต่สีหน้าไม่แสดงออก
คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเอ่ยขึ้นว่า
“เข้ามาสิ”
ฟางเสี่ยวหลานไม่รู้จักเขา แต่ก็ไม่ได้โง่ แค่เห็นก็รู้ว่าคนคนนี้เป็นผู้บังคับบัญชาของผู้บังคับการมู่ และยังรู้ด้วยว่าคนคนนี้เองคือสาเหตุที่วันนี้เรียกเธอมาพบ
เสี่ยวจ้าวเบี่ยงตัวหลบไปยืนด้านนอก
“ปัญญาชนหญิงฟาง รองหัวหน้าฟาร์มหลิง เชิญครับ”
พูดจบก็ปิดประตูตามหลัง เสียงประตูปิดดัง “กึก” เบา ๆ
ฟางเสี่ยวหลานเดินไปข้างหน้าสองก้าวก็หยุด มู่เหยียนชวนเป็นถึงผู้บังคับกองพันยังยืนอยู่ เธอคงไม่ไร้มารยาทถึงขนาดเดินไปหาที่นั่งเอง
เธอจึงยืนอยู่กับที่ แผ่นหลังเหยียดตรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
หลิงเยว่หยุดยืนอยู่ด้านหลังเยื้องไปครึ่งก้าว ไม่เดินเข้าไปอีกและไม่ได้นั่งลง
คนคนนั้นเงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง
“ไม่ต้องเกร็ง นั่งเถอะ”
น้ำเสียงไม่ดัง แต่แฝงความหนักแน่นที่ยากจะปฏิเสธ
มู่เหยียนชวนขยับตัวเล็กน้อย
“ปัญญาชนหญิงฟาง ท่านนี้คือสหายซ่งซิวอู่ ผู้บังคับการกองพลภาคสาม”
หัวใจฟางเสี่ยวหลานกระตุกวูบอีกครั้ง ซ่งซิวอู่