รถแทรกเตอร์ส่งเสียง “ตึกตัก ๆ” พ่นควันดำออกมา ขณะแล่นกระแทกไปตามถนนดินที่มุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ
ไอ้หนุ่มจ้าวจับพวงมาลัยไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่แทบเก็บไม่อยู่
“พี่หลิง ผมบอกอะไรให้นะ—”
เขาตะโกนเสียงดังจนแทบกลบเสียงเครื่องยนต์รถแทรกเตอร์
“ทั้งชีวิตนี้ผมไม่เคยเห็นใครหาเงินได้มากขนาดนี้เลย! เกือบ 2,000 หยวนแน่ะ แค่เที่ยวเดียวเอง! เมื่อก่อนเราวิ่งกันสามเที่ยวรวมกันยังได้เงินไม่เท่านี้เลย!”
หลิงเยว่นั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับ สายตาจับจ้องถนนเบื้องหน้าซึ่งถูกหิมะปกคลุม ไม่ได้ตอบอะไร
แต่ไอ้หนุ่มจ้าวไม่จำเป็นต้องรอให้เขาตอบ พอคึกขึ้นมาแล้วก็พูดได้ตลอดทางด้วยตัวเอง
“พี่หลิงลองคำนวณดูสิ—เจ้ากวางไซบีเรียตัวผู้ใหญ่หนัก 120 ชั่ง ขายได้ตั้งชั่งละ 3 หยวน รวมเป็น 360 หยวน! ส่วนกวางไซบีเรียอีกสี่ตัวหนักรวมกันกว่า 200 ชั่ง ขายได้อีกกว่า 600 หยวน!
เนื้อหมูป่าไม่ต้องพูดถึง ชั่งละ 2 หยวน ตัวนั้นหนักสองร้อยกว่าชั่ง แค่ตัวเดียวก็เกือบ 400 หยวนแล้ว!
รวมกับหนังหมาป่า กระต่าย ไก่ฟ้า แล้วก็ของจุกจิกอื่น ๆ—พี่หลิง เมื่อก่อนทำไมเราไม่เคยคิดเอาของที่ล่ามาไปขายที่ตลาดมืดกันนะ?”
“เมื่อก่อนไม่มีเส้นสาย” หลิงเยว่ตอบ
“ฮะ ๆ นั่นสินะ”
ไอ้หนุ่มจ้าวเชิดคางอย่างภาคภูมิใจ
“ตอนนี้มีเส้นสายแล้ว เงินก็มีแล้ว ฝีมือล่าสัตว์ของพี่หลิง บวกกับฝีปากของผมไอ้หนุ่มจ้าว ถ้าเราสองคนร่วมมือกัน ก็ต้อง—”
“ดูถนน”
ไอ้หนุ่มจ้าวกลืนคำพูดที่กำลังจะหลุดจากปากกลับลงไป รถแทรกเตอร์กระแทกไปตามถนนดินอีกพักหนึ่ง ก่อนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน
“จริงสิพี่หลิง เมื่อวานพวกพี่ไปตรงไหนของภูเขาใหญ่กัน ถึงล่าสัตว์มาได้ตั้งเยอะ?”
เขาเหลือบมองหลิงเยว่ ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น