พ่อฟางเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ไม่ค่อยพูดอะไรนัก
พ่อดื่มน้ำแกงในชามจนหมด วางชามลง กำลังจะเอ่ยปาก พี่รองฟางเว่ยจวินก็วางตะเกียบลงเสียก่อน
“พ่อ แม่ ผมมีเรื่องอยากพูดครับ”
เสียงของฟางเว่ยจวินไม่ดังนัก แต่บนโต๊ะอาหารที่เงียบสงัดนี้ ทุกคนได้ยินชัดทุกคำ
สายตาของทุกคนบนโต๊ะหันไปมองเขา
ฟางเสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้น มองพี่รองแวบหนึ่ง
วันนี้สีหน้าของฟางเว่ยจวินดูไม่เหมือนปกติจริง ๆ
ในดวงตาเปล่งประกายชนิดที่ซ่อนอย่างไรก็ไม่มิด มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับมีเรื่องดี ๆ จะประกาศ
พ่อมองเขา “เรื่องอะไร?”
ฟางเว่ยจวินกระแอมเบา ๆ แล้วนั่งตัวตรง
“ผมอยากซื้อจักรยานครับ”
คำพูดนี้ทำให้โต๊ะอาหารเงียบไปชั่วขณะ
มือที่ฟางเสี่ยวหลานถือชามชะงัก ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
ฟางเว่ยจวินพูดต่อ น้ำเสียงแฝงความมั่นใจราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
“โรงเรียนอยู่ไกลจากบ้าน เดินไปกลับทุกวันใช้เวลาตั้งชั่วโมงกว่า เสียเวลามากครับ
ตอนเลิกเรียนช่วงบ่ายกลับมาถึงบ้านฟ้าก็มืดแล้ว ระหว่างทางก็ไม่ปลอดภัย ถ้ามีจักรยานสักคันก็ประหยัดเวลาได้เยอะ แถมยังมีเวลาอ่านหนังสือทบทวนเพิ่มอีกหน่อยด้วย”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมอีกประโยค “อีกอย่าง มีจักรยานไว้ที่บ้านก็สะดวก แม่ไปซื้อกับข้าว พ่อไปทำงานก็ขี่ได้ กลับบ้านเกิดก็มีหน้ามีตา ไม่ต้องยืมของคนอื่นแล้วครับ”
ฟางเสี่ยวหลานฟังแล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจ พี่รองเตรียมคำพูดมาอย่างดีเลยนะ
คำพูดนี้รัดกุมไร้ช่องโหว่ ทั้งพูดถึงความจำเป็นของตัวเอง ทั้งคำนึงถึงหน้าตาของครอบครัว แล้วยังยกเหตุผลว่า “คิดถึงครอบครัว” มาอ้างอีก
ฟางเสี่ยวหลานกวาดตามองสีหน้าของพ่อกับแม่อย่างเงียบ ๆ
มือของแม่ที่ถือชามหยุดชะงัก สีหน้าเผยแววหวั่นไหวขึ้นมาวูบหนึ่ง
แม่มองพ่อด้วยสายตาที่สื่อความหมายชัดเจนว่า พ่อคิดว่าอย่างไร?
พ่อไม่พูด สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แต่ฟางเสี่ยวหลานสังเกตเห็นว่านิ้วของพ่อเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง
นั่นเป็นนิสัยเล็ก ๆ ของพ่อเวลาครุ่นคิด
ฟางเสี่ยวหลานพอจะเดาออกแล้ว พ่อกับแม่คงเริ่มคล้อยตามเหมือนกัน
เมื่อเห็นว่าพ่อแม่ไม่คัดค้าน พี่รองฟางเว่ยจวินก็รีบฉวยโอกาสพูดต่อ