อวี๋เจาหวี่ยืนอยู่หน้าประตูฟาร์มเลี้ยงผึ้ง ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
เมื่อเช้าเธอไปที่สำนักงานหน่วยผลิตเพื่อรับใบตรวจสอบสิ่งของของจุดพักปัญญาชนหญิง โจวเหลียนจ่างแทบไม่ได้อ่านให้ละเอียดก็เซ็นชื่อให้ แถมยังพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า
“พอดีเลย เธอแวะตรวจบัญชีเก่าของฟาร์มเลี้ยงผึ้งสักสองสามลังด้วยนะ จะได้ไม่ต้องให้ปัญญาชนหญิงฟางวิ่งมาอีกรอบ”
อวี๋เจาหวี่พยักหน้ารับ ตอนหันหลังเดินออกจากสำนักงาน ฝีเท้าของเธอมั่นคงเสียจนตัวเองยังแปลกใจ
ใต้กองใบไม้แห้งที่ก้นตะกร้าไม้ไผ่ ห่อกระดาษน้ำมันใบนั้นนอนนิ่งอยู่ แม้จะห่อด้วยผ้าฝ้ายถึงสามชั้น เธอก็ยังสัมผัสได้ถึงผงเล็กน้อยข้างใน
แต่พอเดินมาถึงหน้าประตูฟาร์มเลี้ยงผึ้ง ขาของเธอกลับเริ่มอ่อนแรง
อวี๋เจาหวี่ยืนอยู่หน้าประตูไม้ที่แง้มไว้ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยกมือเคาะสามครั้ง
“...มีใครอยู่ไหมคะ?”
ภายในลานเงียบสงัด
เธอเคาะติดกันถึงสามรอบ กว่าจะได้ยินเสียงประตูห้องฝั่งตะวันออกดังขึ้น
ประตูเปิดออก
หลิงเยว่ยืนอยู่ในลาน มือกำประแจไว้แน่น ปลายกางเกงเปื้อนโคลน ดูเหมือนเพิ่งกลับมาจากทางรังผึ้ง
ทันทีที่เห็นเธอ สายตาของเขาก็หยุดอยู่บนใบหน้าเธอชั่วขณะ แววตานั้นบอกไม่ถูกว่ากำลังพิจารณาหรือสงสัย
หัวใจของอวี๋เจาหวี่พลันเต้นสะดุดไปจังหวะหนึ่ง
เธอรีบยื่นตะกร้าไม้ไผ่ไปข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าพอดิบพอดี
“รองผู้บังคับกองพันหลิง สำนักงานหน่วยผลิตให้ฉันมาตรวจบัญชีเก่าของฟาร์มเลี้ยงผึ้งค่ะ ได้ยินว่ามีบัญชีอยู่สองสามลังที่ยอดไม่ตรงกัน พอดีปัญญาชนหญิงฟางไม่อยู่ ฉันก็เลยแวะมาดูค่ะ”
สายตาของหลิงเยว่หยุดอยู่บนใบหน้าเธอชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนไปยังตะกร้าไม้ไผ่ข้างเท้า
ใบไม้แห้งปิดไว้อย่างมิดชิด มองไม่ออกว่ามีอะไรอยู่ข้างใต้
หลิงเยว่ไม่ได้พูดอะไร เพียงเบี่ยงตัวให้เธอเดินเข้าไป
ตอนอวี๋เจาหวี่ก้าวผ่านประตูเข้าไป ลมหายใจของเธอถี่ขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบควบคุมให้กลับเป็นปกติ
เมื่อเดินมาถึงกลางลาน หางตาของเธอก็เหลือบเห็นม่านผ้าฝ้ายตรงประตูห้องครัวเปิดอยู่ และมีเงาคนอยู่ข้างใน
ช่างกัวยังไม่นอน
ลมหายใจของอวี๋เจาหวี่ปั่นป่วนขึ้นมาทันที