ในตรอกยังคงว่างเปล่า แมวผอมโซไม่กี่ตัวไม่รู้โผล่มาจากไหน กำลังนั่งเลียอุ้งเท้าอยู่ใต้กำแพง
ฟางเสี่ยวหลานเร่งฝีเท้าเดินไปโรงเรียน พลางวางแผนเส้นทางหลังเลิกเรียนในช่วงบ่าย
ก่อนอื่นกลับไปเรียนที่โรงเรียน พอเลิกเรียนแล้วจะไม่เดินกลับพร้อมพี่สามและคนอื่น ๆ อย่างไรเสียพวกนั้นก็ไม่รอเธออยู่แล้ว จากนั้นค่อยตรงไปยังตรอกด้านหลังโรงเรียน
ถ้าหาเจอก็ได้กำไร ถ้าหาไม่เจอก็ไม่เสียอะไร
ฝีเท้าของฟางเสี่ยวหลานเบาขึ้นเล็กน้อย
พอเดินมาถึงหน้าโรงเรียน เธอก็มองเห็นหยางเหนียนเอ๋อร์ยืนชะเง้อมองอยู่ไกล ๆ
พอเห็นเธอ หยางเหนียนเอ๋อร์ก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหา «ฟางเสี่ยวหลาน! เธอไปไหนมา? อีกเดี๋ยวก็จะเข้าเรียนช่วงบ่ายแล้วนะ!»
«กลับบ้านไปกินข้าวมา» ฟางเสี่ยวหลานตอบ
«กลับบ้านไปกินข้าว?»
หยางเหนียนเอ๋อร์เบิกตากว้าง «บ้านเธออยู่ไกลจากโรงเรียนขนาดนั้น ไปกลับต้องใช้เวลาตั้ง 40 นาที เธอจะทันเหรอ?»
«ทันสิ»
หยางเหนียนเอ๋อร์มองเธออย่างสงสัย ก่อนขยับเข้ามาดมใกล้ ๆ «ทำไมตัวเธอมีกลิ่นอะไรด้วยล่ะ?»
ฟางเสี่ยวหลานยังคงสีหน้าเรียบเฉย «กลิ่นอะไร?»
«เหมือนจะเป็น...กลิ่นเนื้อ?»
หยางเหนียนเอ๋อร์ก้มดมอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ «เธอกินเนื้อมาใช่ไหม?»
ฟางเสี่ยวหลานเหลือบมองเธอ น้ำเสียงราบเรียบ «เธอคิดมากไปแล้ว»
หยางเหนียนเอ๋อร์ยังไม่ปักใจเชื่อ จึงดมอีกครั้ง แต่ฟางเสี่ยวหลานเดินฉับ ๆ ไปทางอาคารเรียนแล้ว
«เฮ้ รอฉันด้วย!» หยางเหนียนเอ๋อร์รีบตามไป
ทั้งสองเดินเข้าอาคารเรียนไปทีละคน
เมื่อเดินมาถึงมุมเลี้ยวชั้นสอง ฟางเสี่ยวหลานก็เจอฟางเสี่ยวชิงเดินสวนมา
ฟางเสี่ยวชิงเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ มือยังกำผ้าเช็ดปากไว้แน่น ตรงมุมปากมีเศษหมั่นโถวติดอยู่เล็กน้อย
พอเห็นฟางเสี่ยวหลาน เธอก็ชะงักไป ก่อนจะเผลอกำผ้าในมือแน่นขึ้น
«ฟางเสี่ยวหลาน?»
ฟางเสี่ยวชิงมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า «กินข้าวมาแล้วเหรอ?»
ฟางเสี่ยวหลานขานรับเบา ๆ แล้วเดินผ่านเธอไปโดยไม่หยุดฝีเท้า
ฟางเสี่ยวชิงหันกลับไปมองแผ่นหลังของฟางเสี่ยวหลาน ขยับปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา
เธอมองแผ่นหลังนั้น รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง อีกฝ่ายเดินผ่านไปพร้อมสายลมวูบหนึ่ง