ภายในห้องทำงานเงียบลง
ซ่งซิวอู่ยังยืนอยู่ตรงข้างประตู มือจับลูกบิดไว้ แสงแดดลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ทอดเป็นแถบยาวเรียวอยู่ข้างเท้า
เขาไม่ได้ปิดประตูสนิท แต่เว้นช่องไว้ราวกับยังกำลังฟังความเคลื่อนไหวในทางเดิน—เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป เลี้ยวตรงหัวบันได แล้วเงียบหายไปโดยสิ้นเชิง
ซ่งซิวอู่ปิดประตูลง «คลิก» แสงแดดพลันถูกตัดขาด
เขาหันกลับ เดินไปนั่งหลังโต๊ะทำงาน เอนพิงพนักเก้าอี้ แล้วใช้นิ้วเคาะขอบโต๊ะสองครั้ง
เสียงเคาะทั้งสองครั้งไม่หนัก แต่จังหวะสม่ำเสมอ จากนั้นเขาก็เงยหน้ามองมู่เหยียนชวน
มู่เหยียนชวนยังยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ตั้งแต่ซ่งซิวอู่ลุกขึ้นไปส่งฟางเสี่ยวหลานจนถึงตอนนี้ เขาไม่ขยับไปไหนเลย
นิ้วมือที่วางอยู่ตรงขอบโต๊ะคลายออกแล้ว ห้อยลงข้างลำตัว ส่วนแผ่นหลังยังคงเกร็งเล็กน้อย
ซ่งซิวอู่มองเขาอยู่หลายวินาที ก่อนเอ่ยขึ้น «ยืนตัวตรงขนาดนั้นทำไม นั่งลง»
มู่เหยียนชวนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะออกแล้วนั่งลง
เก้าอี้ตัวนั้นเป็นตัวที่ฟางเสี่ยวหลานเพิ่งนั่งไป เบาะยังมีไออุ่นจาง ๆ หลงเหลืออยู่
หลังนั่งลง มู่เหยียนชวนไม่ได้เอนหลังพิงพนัก เขายังคงนั่งหลังตรง มีโต๊ะหนึ่งตัวคั่นระหว่างเขากับซ่งซิวอู่
ซ่งซิวอู่มองเขา ใช้นิ้วโป้งกดขอบโต๊ะเบา ๆ
จากนั้นจึงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงต่ำลงกว่าก่อนหน้า คล้ายเป็นสิ่งที่ยอมปล่อยออกมาก็ต่อเมื่อปิดประตูแล้ว
«มู่เหยียนชวน นายไปเรียนรู้การช่วยรับหน้าแทนคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?»
ขนตาของมู่เหยียนชวนไหววูบ
เขาไม่ได้ตอบทันที เงียบไปสองสามวินาทีจึงเอ่ยว่า
«…ปัญญาชนหญิงฟางเคยช่วยแม่ฉันไว้ ฉันติดค้างน้ำใจเธอ»
ซ่งซิวอู่มองเขา ไม่ได้พูดอะไร
เขาเอนหลังพิงพนัก สายตาจับอยู่บนใบหน้าของมู่เหยียนชวน ราวกับกำลังพลิกอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่เคยอ่านจบไปแล้ว
ผ่านไปหลายวินาที เขาจึงถามว่า «ผักล็อตนั้นผ่านมือนายใช่ไหม?»
กรามของมู่เหยียนชวนเกร็งขึ้นชั่วขณะ «…ใช่»
«เล่าให้ฉันฟัง»
มู่เหยียนชวนเงียบไปหลายวินาที
«ผักที่ปลูกในฟาร์มเลี้ยงผึ้งของเธอดีกว่าผักทั่วไป ส่วนดียังไงแน่ ฉันไม่รู้ ตอนนั้นกองงานขาดแคลนอาหาร ฉันเลยซื้อผักจากเธอมาล็อตหนึ่ง ลงบัญชีจัดซื้อของกองงาน