ชั้นสองของกองงาน
มู่เหยียนชวนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มือบีบซองกระดาษสีน้ำตาลไว้ ปลายนิ้วไล้กดรอยพับตรงปากซองอย่างช้า ๆ
บนซองเขียนคำว่า “หนังสือขอจดทะเบียนสมรส” ห้าตัว ช่องผู้ยื่นคำร้องระบุชื่อหลิงเยว่ ส่วนช่องคู่สมรสระบุชื่อฟางเสี่ยวหลาน
เขามองอยู่นานมาก
นานจนแสงอาทิตย์นอกหน้าต่างเคลื่อนจากทิศตะวันออกไปทางตะวันตก แสงจ้าที่แสบตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองสลัว ทอดเงายาวลงบนโต๊ะ
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ชื่อสามคำนั้น
แล้วจู่ ๆ เขาก็นึกถึงเจียงเฉิง—ไม่ใช่ชื่อสถานที่ “เจียงเฉิง” แต่เป็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่เคยชนเข้ากับคางของเขาในตอนนั้น
จากนั้นก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นไม่นานมานี้—เธอนั่งยอง ๆ อยู่ท่ามกลางหิมะบนเขาไฉ่ซาน ใบหน้าด้านข้างซีดเผือดเพราะความหนาว มือข้างหนึ่งยื่นไปอังใต้จมูกแม่ของเขา
ตอนนั้นสายตาของเขามีแต่แม่ จึงไม่ได้มองเธอให้ชัด ๆ ตอนนี้ภาพนั้นกลับผุดขึ้นมาเองอย่างกะทันหัน ชัดเจนเสียจนไม่น่าเชื่อ
ตอนนั้นเขาจดจำเธอได้แล้ว
เพียงแต่เพิ่งเข้าใจเอาตอนนี้ ช้าเกินไปแล้ว
ตอนเจ้าหน้าที่แผนกงานทั่วไปนำเอกสารมาส่งที่ห้องทำงาน น้ำเสียงของเขาฟังสบาย ๆ
“หัวหน้าฟาร์มครับ เอกสารขอจดทะเบียนสมรสที่รองผู้บังคับกองพันหลิงจากหน่วยที่เก้าส่งมา คุณเซ็นชื่อก็พอครับ” พูดจบเขาก็เดินออกไป
มู่เหยียนชวนไม่ได้เซ็น
เขาวางซองลงบนโต๊ะ นิ้วหยุดอยู่เหนือชื่อ “ฟางเสี่ยวหลาน” ชั่วขณะ จากนั้นค่อย ๆ ดันซองออกไปครึ่งชุ่น เปิดฝาปากกา แล้วลงชื่อในช่อง “ความเห็นผู้อนุมัติ”
ปลายปากกาหยุดอยู่ตรงขีดสุดท้ายของตัวอักษร “มู่” สองวินาที ก่อนหมึกจะแผ่ซึมเป็นจุดเล็กจิ๋ว
เขาไม่ได้เช็ดจุดหมึกนั้นออก ปล่อยมันไว้บนกระดาษอย่างนั้น
จากนั้นเขาก็ปิดซอง วางลงในตะกร้าเอกสาร “อนุมัติแล้ว”
เขายังติดหนี้ชีวิตเธออยู่
เธอช่วยชีวิตแม่ของเขาไว้หนึ่งครั้ง บุญคุณครั้งนี้ เขาจะตอบแทนเธอด้วยวิธีอื่น
วันที่เจ็ดหลังจากฟางเสี่ยวหลานได้รับบัตรทำงาน เธอก็เริ่ม “จัดซื้ออย่างเป็นทางการ” ครั้งแรก