ยามฟ้ามืดลง ซุนอวิ๋นก็มาหา
ฟางเสี่ยวหลานเพิ่งจุดตะเกียงน้ำมันก๊าด เปลวไฟสั่นไหววูบวาบสองครั้ง
เธอมาอยู่ในยุคนี้ได้ครึ่งปีแล้ว จึงเริ่มคุ้นชินกับชีวิตที่ต้องจุดตะเกียงน้ำมันก๊าด
ฟางเสี่ยวหลานกำลังหยิบสมุดเล่มเล็กที่ลุงหลิวให้มาออกมาดู
เสียงเคาะประตูดังถี่และชัดเจน สามครั้ง เว้นไปหนึ่งวินาที แล้วเคาะอีกสามครั้ง
“เสี่ยวหลาน! เสี่ยวหลานอยู่ไหม?”
เสียงซุนอวิ๋นลอดเข้ามาทางช่องประตู แม้จะกดเสียงให้ต่ำ แต่ความร้อนใจก็ยังปิดไม่มิด
ฟางเสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้น ปลายปากกาชะงักบนกระดาษ
เธอกวาดตามองไปรอบห้องโดยไม่รู้ตัว ไม่มีสิ่งของที่ไม่ควรปรากฏอยู่
เธอเก็บปากกาลูกลื่นใส่กระเป๋าด้านในเสื้อบุนวม ก่อนลุกขึ้นไปเปิดประตู
ประตูเพิ่งแง้มออกได้เพียงช่อง ซุนอวิ๋นก็พุ่งปราดเข้ามาราวกับปลาไหล ในมือประคองชามเคลือบใบหนึ่ง มีจานคว่ำปิดอยู่ด้านบน ตรงขอบจานยังมีน้ำแกงหยดลงมา
“ทำไมถึงยกข้าวมาที่นี่ล่ะ?” ฟางเสี่ยวหลานถอยหลังหนึ่งก้าว เปิดทางให้เธอเข้ามา
ซุนอวิ๋นวางชามเคลือบลงบนโต๊ะ แล้วเปิดจานออก ข้างในมีผักกาดขาวตุ๋นวุ้นเส้นอยู่เกือบเต็มชาม ด้านบนวางหมั่นโถวแป้งข้าวโพดไว้ลูกหนึ่ง ตอนนี้เย็นชืดแล้ว ส่วนวุ้นเส้นก็จับกันเป็นก้อน
“ฉันกินไปครึ่งหนึ่งแล้วถึงนึกขึ้นได้ว่าต้องมาหาเธอ เลยรีบยกมาเลย”
ซุนอวิ๋นหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ที่มีรอยแตก ขาเก้าอี้โยกไปมาครั้งหนึ่ง แต่เธอไม่ใส่ใจ วางมือทั้งสองข้างบนเข่า โน้มตัวมาข้างหน้า ดวงตาเบิกกว้าง
“เสี่ยวหลาน วันนี้ฉันได้ยินเรื่องหนึ่งในไร่ ต้องบอกเธอให้ได้!”
ฟางเสี่ยวหลานปิดประตู แล้วหันกลับมามองเธอ
บนใบหน้าซุนอวิ๋นยังมีรอยแดงจากการตากแดดในไร่มาทั้งวัน ปลายจมูกเริ่มลอกเป็นขุยเล็กน้อย ริมฝีปากก็แตกเป็นขุยเพราะโดนลมพัด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสว่างจนน่าตกใจ ราวกับมีประทัดซ่อนอยู่และพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
“เรื่องอะไร?” ฟางเสี่ยวหลานพิงขอบโต๊ะ น้ำเสียงฟังดูสบาย ๆ
“ตำแหน่งผู้ดูแลคลังนั่นไง!”
ซุนอวิ๋นตบเข่าตัวเองดังเพียะ เสียงสูงขึ้นครึ่งระดับ ก่อนจะรีบกดเสียงลงแล้วเหลือบมองไปทางประตู จากนั้นกระซิบว่า
“เดิมทีเจ้าหน้าที่พั่งจะยกตำแหน่งนี้ให้ซูหงเย่!”
ฟางเสี่ยวหลานไม่ได้พูดอะไร