ภายในกระท่อมไม้เงียบลงไปชั่วครู่
ฟางเสี่ยวหลานกลืนเนื้อย่างคำสุดท้ายลงคอ รสชาติดีจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าหลิงเยว่จะย่างเนื้อเป็นด้วย
ฟางเสี่ยวหลานมองหลิงเยว่ที่ยังพลิกเนื้ออยู่
จากนั้นก็มองเคอเสี่ยวลิ่วที่นั่งยอง ๆ บนตอไม้ แทะกระดูกอยู่
ฟางเสี่ยวหลานวางไม้เล็กในมือลง แล้วตบมือที่เปื้อนมันให้สะอาด
“หัวหน้าหลิง”
มือของหลิงเยว่ชะงักไปเล็กน้อย เขาหันหน้ามามองเธอ
แสงจากไฟเตาวูบไหว สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขาจนเป็นประกาย
ฟางเสี่ยวหลานเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง
เรื่องขัดแย้งเล็ก ๆ เมื่อครู่ผ่านไปแล้ว กินก็กินแล้ว ดื่มก็ดื่มแล้ว
แต่มีเรื่องหนึ่งวนเวียนอยู่ในใจเธอมาตลอด—เธอได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกัน
“ที่บ้านไม่มีเสบียงแล้ว” “ออกจากฟาร์ม”
พูดตามตรง นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของคนอื่น เธอไม่ควรเข้าไปยุ่ง แต่ในเมื่อได้ยินแล้ว จะแกล้งทำเป็นไม่รู้ก็ไม่ใช่ทางออก
อีกอย่าง เธอเองก็สนใจเรื่องที่หลิงเยว่ออกจากฟาร์มได้อยู่เหมือนกัน เพียงแต่ไม่สะดวกจะพูดตรง ๆ
ฟางเสี่ยวหลานกระแอมเบา ๆ
“เอ่อ หัวหน้าหลิง”
ฟางเสี่ยวหลานเงยหน้ามองเขา น้ำเสียงผ่อนคลายกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย “บ่ายนี้พวกคุณจะเข้าป่าอีกไหม ฉันไปด้วยได้หรือเปล่า”
มือที่เคอเสี่ยวลิ่วใช้แทะกระดูกหยุดกึก เนื้อยังคาปากอยู่ครึ่งชิ้น เขากลอกตาไปมา มองฟางเสี่ยวหลานที หลิงเยว่ที
ฟางเสี่ยวหลานพูดต่อ “อย่ามองว่าฉันไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาวันนี้นะ ที่จริงฉัน—”
เธอชะงักไปนิดหนึ่ง กำลังคิดว่าจะพูดออกไปดีไหม
เรื่องมิติส่วนตัวเปิดเผยไม่ได้แน่ ๆ แต่เรื่องประสาทสัมผัสนี่—บอกได้บางส่วน อย่างไรเสียเธอก็ต้องมีประโยชน์บ้าง
“ฉันรับรู้ได้ค่อนข้างแม่น”
เคอเสี่ยวลิ่วกลืนเนื้อลงไป แล้วถามอู้อี้ว่า “รับรู้? หมายความว่ายังไง”
“ก็คือ—”
ฟางเสี่ยวหลานคิดอยู่ครู่หนึ่ง หาคำอธิบายที่ฟังดูสมเหตุสมผลได้คำหนึ่ง
“ฉันรู้สึกได้ว่ารอบ ๆ มีสิ่งมีชีวิตอยู่หรือเปล่า อธิบายหลักการไม่ได้ แต่รู้ได้เอง
ก่อนฝูงหมาป่าจะมาเมื่อวันนี้ ฉันปีนขึ้นต้นไม้ไปก่อนแล้ว ไม่ใช่เพราะได้ยินเสียง แต่เพราะฉันรู้สึกได้”
ฟางเสี่ยวหลานไม่ได้บอกว่าระยะรับรู้ของเธอกว้างแค่ไหน และไม่ได้บอกด้วยว่าทำได้อย่างไร