ฟางเสี่ยวหลานยืนอยู่หน้าแผงประกาศตรงปากซอย อ่านกระดาษแดงที่ติดอยู่บนนั้นตั้งแต่ต้นจนจบถึงสามรอบ
ไม่ใช่ใบปลิวตัวโต แต่เป็นประกาศที่สำนักงานเขตนำมาติดไว้ ด้านล่างประทับตราของสำนักงานเขต วันที่ระบุไว้คือเมื่อ 3 วันก่อน
เนื้อหาเรียกร้องให้เยาวชนในเขตสมัครเข้าร่วม “กิจกรรมอาสาทำความสะอาดเขต” ที่ทางเมืองจัดขึ้น
ฟางเสี่ยวหลานถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วถอนหายใจในใจ
ตลอดหลายเดือนมานี้ เธอเดินดูทุกที่แถวบ้าน แถวโรงเรียน และแถวห้องสมุดจนทั่วแล้ว
กำแพงอิฐทุกแห่งที่มีประกาศติดอยู่ ฟางเสี่ยวหลานไม่เคยปล่อยผ่านแม้แต่แห่งเดียว
เรื่องหางานเป็นสิ่งที่เธอคิดไว้ตั้งแต่ก่อนปีใหม่ สำนักพิมพ์ทางนั้นตัดขาดไปแล้ว คงไปอีกไม่ได้
การอ่านหนังสือที่ห้องสมุดเป็นเรื่องดีมีสาระก็จริง แต่เธอจะอาศัยอ่านหนังสือประทังชีวิตไปตลอดไม่ได้
เธอต้องการรายได้ที่มั่นคงในสายตาคนอื่น และยิ่งต้องการเหตุผลอันชอบธรรมที่จะทำให้ตัวเองออกไปอยู่ข้างนอกได้ตั้งแต่เช้าจรดเย็น
ในยุคนี้ พอถึงเวลานั้น คนหนุ่มสาวที่ไม่มีงานทำ โดยเฉพาะเด็กผู้หญิง อาจถูกพ่อแม่บีบให้แต่งงานทันที
ฟางเสี่ยวหลานไม่อยากรอให้ถึงตอนนั้นแล้วค่อยหาทาง
แต่ปัญหาคือเธอหางานมาหลายเดือนแล้วก็ยังไม่ได้อะไรเลย
ไม่ใช่เพราะเธอพยายามไม่มากพอ
บางครั้งเธอได้ยินคนคุยกันหน้าสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายว่า “ได้ยินว่าโรงงานทอผ้าจะรับคนงานนะ” พอรีบตามไปถาม ยามสูงวัยกลับมองเธอด้วยสีหน้าฉงน
“รับคนงานเหรอ? ใครบอกว่าจะรับ ยังไม่ได้รับแจ้งอะไรเลย”
อีกครั้งหนึ่ง ตอนเธอเดินผ่านร้านขายของกินหลังเลิกเรียน ก็ได้ยินป้าสองคนคุยกันว่าโรงงานอาหารจะรับคนงานชั่วคราวจำนวนหนึ่ง
วันรุ่งขึ้นเธอรีบไปโรงงานอาหาร แต่ทางนั้นกลับบอกว่าโควตาเต็มตั้งแต่เมื่อวานแล้ว—
“คนที่สำนักงานเขตแนะนำมาเมื่อวานก็เข้ามาแล้ว เธอมาจากไหน? ถนนหงฉีเหรอ? โควตาของถนนหงฉีเต็มแล้ว”
ฟางเสี่ยวหลานยืนอยู่หน้าโรงงานอาหาร จู่ ๆ ก็เข้าใจเรื่องหนึ่งขึ้นมา
โควตารับคนงานถูกจัดสรรที่สำนักงานเขตไว้เรียบร้อยแล้ว ข่าวก็แพร่กันในหมู่ญาติและเพื่อนฝูงจนทั่วแล้ว
พอเธอเห็นประกาศ คนก็ถูกจ้างครบไปนานแล้ว