ตู้หงอวี้พาฟางเสี่ยวหลานเดินข้ามลานโล่งด้านหน้าสำนักงานฟาร์ม เลี่ยงแถวบ้านอิฐมุงกระเบื้องสีหม่น แล้วมุ่งหน้าไปทางคลังพัสดุ
ทางใต้เท้าปูด้วยกากถ่านเหยียบแล้วส่งเสียงกรอบแกรบ ข้างทางมีหิมะเก่าที่ยังละลายไม่หมดกองอยู่ สีเทาหม่นปนดินกับเศษหญ้าแห้ง
“ฟาร์มของเราพื้นที่ไม่น้อยนะ ทั้งฝ่ายผลิต ทีมเครื่องจักรกลการเกษตร แล้วก็ฝ่ายสนับสนุน แบ่งกันอยู่หลายส่วน”
ตู้หงอวี้พูดพลางเดินไปด้วย ฝีเท้าก้าวยาว น้ำเสียงคล่องแคล่ว
“ทางฝ่ายผลิตอยู่หอพักรวมกันหมด มีทั้งห้องหกคนกับแปดคน เตียงสองชั้น เป็นตึกหอพักที่เพิ่งสร้างเมื่อสองปีก่อน ทุกคนชอบกันมาก แย่งกันเข้าอยู่เลยล่ะ”
ฟางเสี่ยวหลานเดินตามหลัง มือข้างหนึ่งหิ้วห่อสัมภาระ อีกข้างดึงปกเสื้อบุนวมขึ้นบังลม
ตู้หงอวี้หันกลับมามองเธอ มุมปากมีรอยยิ้มแฝงความหมาย
“แต่เธอไม่เหมือนคนอื่นนะ ถ้าจัดห้องเดี่ยวในบ้านชั้นเดียวให้ เธอจะพอใจไหม?”
“พอใจค่ะ”
ฟางเสี่ยวหลานตอบอย่างรวดเร็ว “ขอบคุณหัวหน้าค่ะ”
ตู้หงอวี้ยิ้ม ไม่พูดอะไรต่อ
ทั้งสองเดินมาหยุดตรงหน้าบ้านชั้นเดียวแถวตะวันตกสุด
บ้านแถวนี้แยกจากตึกหอพักด้านหน้าด้วยแปลงผัก ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวริมกำแพง
ผนังอิฐแดง หลังคากระเบื้องสีเทา ตามร่องอิฐตรงโคนกำแพงมีหญ้าแห้งสีเหลืองขึ้นอยู่เป็นหย่อม ๆ
หน้าประตูเป็นพื้นดินอัดแน่น กวาดสะอาดเรียบร้อย ข้างกำแพงมีไม้กวาดเก่ากับถังน้ำสังกะสีวางอยู่
ตู้หงอวี้หยิบกุญแจออกมา สอดเข้าแม่กุญแจแล้วบิดสองครั้ง เสียงกริ๊กดังขึ้น กลอนก็เปิดออก
เธอผลักประตูไม้ กลิ่นฝุ่นแห้งลอยปะทะหน้า ปนกับกลิ่นอับจาง ๆ ของไม้
“เข้ามาสิ เมื่อก่อนห้องนี้เป็นห้องพักของคนดูแลคลัง ต่อมาคลังย้ายไปทางตะวันออก ห้องนี้ก็เลยว่าง เก็บกวาดหน่อยก็อยู่ได้แล้ว”