ถานเหยี่ยนโจวอยู่ในห้องหนังสือ จัดการธุระทางต่างประเทศที่เข้ามากะทันหัน
พอทำงานเสร็จ เขาก็ยกมือถอดแว่นวางไว้บนโต๊ะ ก่อนใช้นิ้วกดคลึงหว่างคิ้ว
ชายหนุ่มเหลือบมองเวลา ตอนนี้สี่ทุ่มสี่สิบนาทีแล้ว
เขาลุกขึ้นกลับไปที่ห้องนอน ผลักประตูเข้าไป กวาดตามองอย่างไม่ใส่ใจ เตียงเรียบร้อยดี แต่ไม่มีใครอยู่บนนั้น
ถานเหยี่ยนโจวถอดเนกไท ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ด เตรียมไปหยิบเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก คราวนี้ไม่ใช่สายเรียกเข้า แต่เป็นสายวิดีโอที่สั่นหึ่ง ๆ
ก็ยังเป็นเกาอวิ๋นฮุยกับเย่เหลียงเหวิน สองหนุ่มโสดว่างจัดเหมือนเดิม
ถานเหยี่ยนโจวกดตัดสายทันที
ในเวลาเดียวกัน หลี่จิ้งเหม่ยนอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ ฟองสบู่ที่ลอยอยู่ปกปิดทรวงอกอวบอิ่มของหญิงสาวได้เพียงหมิ่นเหม่ เผยให้เห็นร่องอกเลือนราง
เหนือขึ้นไปคือไหปลาร้าสวยได้รูปกับลำคอระหงดุจหงส์ เธอแหงนหน้า ปล่อยให้แสงสีขาวส่องลงมา ผิวเนียนผ่องราวหยกเนื้อดี ขับให้พวงแก้มแดงระเรื่อ
เธอเหมือนลูกพีชที่ยังมีความเขินอายเจืออยู่ แต่ก็สุกงอมเต็มที่แล้ว
เมื่อถึงเวลา หลี่จิ้งเหม่ยก็ลุกขึ้นจากอ่าง เสียงน้ำไหลซ่าผ่านผิวกายขาวเนียนละเอียด แสงที่ส่องกระทบร่างทิ้งเงาสะท้อนส่วนเว้าส่วนโค้งบนผนัง ชวนให้เลือดลมพลุ่งพล่าน
เธอล้างฟองสบู่ออกจากตัวจนสะอาด แล้วเตรียมสวมชุดนอนออกไป
ด้านนอก ถานเหยี่ยนโจวถูกเพื่อนสนิทสองคนรบกวนจนต้องรับสายวิดีโอในที่สุด
“พวกนายว่างกันมากหรือไง?” เขาถามเสียงเรียบ
เกาอวิ๋นฮุยกับเย่เหลียงเหวินอยู่ด้วยกัน ทั้งคู่ย้อนถามพร้อมกันว่า
“นายรีบมากหรือไง?”