ในห้องนอนอันเงียบสงบ แสงสีเหลืองนวลอบอุ่นสาดส่องไปทั่ว
ถานเหยี่ยนโจวถอดเสื้อกั๊กทันทีที่กลับถึงบ้าน ตอนนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีเทาเข้มกับกางเกงสแล็กสีดำสนิท ชายเสื้อสอดเข้าไปในกางเกงอย่างเรียบร้อย ก่อนจะรัดด้วยเข็มขัด
“คุณไม่ชอบเหรอคะ?”
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสสะอาด ไม่มีแววล่อลวงแม้แต่น้อย
เธอถามด้วยความจริงใจ
เปลือกตาของถานเหยี่ยนโจวกระตุก ก่อนจะยิ้มออกมา “ผมเคยพูดแบบนั้นเหรอ?”
ภรรยาของเขาว่าง่ายเกินไป แต่บางเรื่องก็ยอมให้เริ่มไม่ได้จริง ๆ
หลี่จิ้งเหม่ยเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย “ฉันนึกว่าคุณชอบเสียอีกค่ะ”
หญิงสาวยกมือโอบไหล่กว้างของถานเหยี่ยนโจว แล้วแตะริมฝีปากบางของเขาเบา ๆ ราวกับลูกแมวเลียน้ำ น้ำเสียงแผ่วหวาน
“ฉันทำได้หมดค่ะ คุณถาน ฉันไม่ถือจริง ๆ”