“ต้องยกให้เธอเลย เรียนทุกวันจริง ๆ”
เธอนั่งดื่มกาแฟอยู่บนเก้าอี้ พลิกสมุดแบบฝึกหัดฟังภาษาอังกฤษของเพื่อนสนิทไปเรื่อยเปื่อย ตัวอักษรเรียงแน่นเต็มหน้า ทำเอารู้สึกเบื่อสุด ๆ
เพราะงั้นเธอถึงคิดว่าหลี่จิ้งเหม่ยโง่จริง ๆ
อุตส่าห์เกาะคนมีอำนาจได้สำเร็จ ได้คบกับคุณชายอย่างถานสวินเจี่ยนแล้ว แทนที่จะคิดหาทางไต่เต้าเพื่อยกระดับชนชั้น หรือขยันกอบโกยเงินไว้เตรียมพร้อมสำหรับอนาคต กลับเอาแต่ไปเรียนภาษาอังกฤษที่สถาบันสอนภาษาทุกวัน
เสียเวลาเปล่า
หลี่จิ้งเหม่ยยังคงเก็บหนังสือพลางยิ้ม “เรียนก็ดีออก ตอนนี้ภาษาอังกฤษของฉันพัฒนาขึ้นมากเลยนะ”
ถังซืออวี่ร้องอ้อ “พัฒนาแล้วได้อะไรล่ะ? ไม่ได้ทำงานที่เกี่ยวข้อง แถมก็ไม่ได้ไปต่างประเทศ เสียทั้งเงินทั้งแรง ฉันว่านะ เธอควรเอาใจใส่คนของเธอให้มากกว่า”
เธอเริ่มส่งสัญญาณอีกแล้ว อยากล้วงข้อมูลเกี่ยวกับถานสวินเจี่ยนให้ได้มากกว่านี้
พอพูดถึงถานเหยี่ยนโจว หลี่จิ้งเหม่ยก็เม้มปาก ก่อนจะตอบอย่างระมัดระวังขึ้นมา
“เขายุ่งมาก ฉันไม่อยากไปรบกวนเขา”
ยุ่งเหรอ? ถังซืออวี่ครุ่นคิด ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ยังไงผู้ชายเจ้าชู้อย่างถานสวินเจี่ยนก็คงไม่มีผู้หญิงแค่หลี่จิ้งเหม่ยคนเดียว
เพราะงั้น เรื่องดี ๆ อย่างการเกาะคนมีอำนาจ ทำไมจะมีเธอเพิ่มอีกคนไม่ได้ล่ะ?
เธอไม่ต้องการความจริงใจจากผู้ชาย ขอแค่พวกเขาช่วยยกระดับชนชั้นและมีเงินให้ใช้ไม่หมดก็พอ
“งั้นพวกเธอก็แทบไม่ได้เจอกันเลยสิ?”
ถังซืออวี่ถาม พลางเห็นหลี่จิ้งเหม่ยเก็บหนังสือเรียนลงกระเป๋าโท้ตใบใหญ่ แม้ไม่หนักมาก แต่เธอก็ยื่นมือไปช่วยถือ เหมือนเมื่อก่อนตอนอยู่เมืองสือชวนที่ทั้งคู่ขึ้นเขาไปเก็บเห็ด แล้วช่วยกันหิ้วคนละข้าง