“เพราะผลการเรียนของฉันดี คุณน้าถังเลยให้ฉันไปช่วยสืออวี่ติวที่บ้านบ่อย ๆ”
“บรรยากาศในครอบครัวของเธอดีกว่าบ้านฉันอยู่บ้าง แต่คุณน้ากับคุณอาก็ยังค่อนข้างให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่า พวกเขาใส่ใจพี่ชายของอวี่เกอมากกว่า”
“ฉันจำได้ว่ามีเรื่องหนึ่ง ตอนนั้นสืออวี่เพิ่งเปลี่ยนฟัน ฟันเรียงไม่ค่อยสวยจนถูกคนตั้งฉายาล้อ เธอเลยอยากจัดฟัน แต่คุณน้ากับคุณอาคิดว่าไม่จำเป็น ยังหัวเราะแล้วพูดว่าจัดไปก็ไม่มีประโยชน์ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิด”
ถานเหยี่ยนโจวพลันอ้าปากเธอเพื่อตรวจฟัน ฟันสะอาดเรียงสวยและขาว เขายิ้มถามว่า “เป็นมาตั้งแต่เกิดเหรอ?”
หลี่จิ้งเหม่ยพยักหน้า ในใจไหววูบ ราวกับมีบางอย่างกำลังผลิออกจากเปลือก เธอเอ่ยอย่างเหม่อลอยว่า
“พอขึ้นมัธยมต้น เราก็ยังเรียนโรงเรียนเดียวกัน ห้องเดียวกัน สืออวี่ก็ยังเหมือนเมื่อก่อน แต่บุคลิกของเธอเปลี่ยนไปมาก”
“เธอกลายเป็นคนเปิดเผย เข้ากับใครก็หัวเราะพูดคุยได้ เธอเรียนรู้ที่จะชกต่อยและด่าคน จนกลายเป็นหัวโจกประจำชั้นปี มีเพื่อนเยอะแยะ แล้วก็เริ่มไม่สนใจฉัน”
“พอขึ้นมัธยมต้น ฉันก็เริ่มโตเป็นสาว พวกผู้ชายชอบพูดลามกแซวฉันสารพัด แต่ถ้าสืออวี่ได้ยิน เธอก็ยังออกหน้าปกป้องฉัน”
“ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายกับฉัน ฉันเลยตามตื๊อเธอไม่เลิก โชคดีที่เรากลับมาดีกันอีกครั้ง ทุกวันเราควงแขนไปโรงเรียนและกลับบ้านด้วยกัน”
“ที่น่าโมโหคือ พอขึ้นมัธยมต้นปีสาม มีผู้ชายคนหนึ่งสารภาพรักกับฉัน แล้วยัดจดหมายรักให้ ตอนนั้นสืออวี่เห็นเข้าพอดี เธอโกรธมากแล้วก็ไม่สนใจฉันอีก ฉันไม่ได้คิดจะคบใคร และไม่ได้คิดจะทิ้งเธอ ฉันอธิบายให้สืออวี่ฟัง แต่เธอบอกว่าอย่าเป็นเพื่อนกันอีกเลย แถมยังบอกว่าเกลียดฉัน”