หลี่จิ้งเหม่ยเม้มปาก ไม่พูดอะไร
ถานเหยี่ยนโจวมองออกทันทีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ และรู้ดีว่าเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กคงไม่หวั่นไหวเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของเขา แต่แค่ฝากร่องรอยไว้ในใจหลี่จิ้งเหม่ยได้ก็พอแล้ว
เขาคงหวังให้เด็กสาวที่ยังไม่มีประสบการณ์ชีวิตมากนักเข้าใจความซับซ้อนของจิตใจคนได้ในทันทีไม่ได้
ค่อย ๆ รอให้เธอเติบโตไปก็แล้วกัน
ถานเหยี่ยนโจวลูบท้องเธอ พลางเปลี่ยนเรื่อง “หิวหรือยัง? วันนี้แทบไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม?”
หลี่จิ้งเหม่ยพักเรื่องถังซืออวี่ไว้ก่อน แล้วพยักหน้าตามตรง “หิวแล้ว ยังไม่ได้กินข้าวเลย”
“ไปกันเถอะ” เขาจูงมือภรรยาลงไปชั้นล่าง
ป้าหลานให้คนเตรียมอาหารเย็นไว้เรียบร้อยแล้ว หลังมื้ออาหาร เจิงหยางเข้ามารายงานเรื่องต่าง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ถานเหยี่ยนโจวจึงลุกไปห้องหนังสือ
หลี่จิ้งเหม่ยให้คนรับใช้หา สมุดกับปากกามาให้ แล้วนั่งเขียนวาดอยู่บนโต๊ะกลางในห้องรับแขก เตรียมวางแผนการใช้เงินระยะยาว
ครั้งก่อนคุณถานบอกเธอว่า วิธีใช้เงินแบ่งได้เป็นสองแบบ แบบหนึ่งลงทุนกับตัวเอง อีกแบบลงทุนกับสิ่งภายนอก