ถานเหยี่ยนโจวก้มมองภรรยาตัวน้อยในอ้อมแขน
เธอนั่งหันหลังอยู่บนตัก ตัวเล็กบอบบาง ช่วงบนเอนไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันอย่างประหม่า วางยันอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ท่าทางดูทั้งเขินอายและน่ารังแก
แถมยังมีคำพูดของเธออีก—
［เราต้องคุยกันในท่านี้จริง ๆ เหรอคะ?］
ท่าไหน?
ถานเหยี่ยนโจววางท่าผ่อนคลาย มือที่วางอยู่บนเอวคอดคลึงเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้าชุดนอนบาง ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า
“หลี่จิ้งเหม่ย ไม่ตั้งใจฟัง แล้วกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว?”
เธอไม่มีเวลามัวเขินอีกต่อไป ดวงตากลมโตเบิกกว้าง หันกลับมาเถียงเขาอย่างไม่ยอมแพ้ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อยค่ะ คุณต่างหากที่ทับฉันอยู่...”
ประโยคหลังเบาเสียงลงอย่างเห็นได้ชัด
หลี่จิ้งเหม่ยไม่เข้าใจ
คุณถานดูเหมือนจะชอบทับเธอมาก ตอนจูบกันบนเตียงก็เหมือนกัน เขาตัวสูงใหญ่ พอคร่อมลงมา เธอก็เห็นเพียงไหล่กว้างของชายหนุ่ม แถมยังหนักจนผลักไม่ออก มีไออุ่นแผ่เข้ามาไม่ขาดสาย
“ทำไมขี้แงจัง?” เขาหัวเราะเบา ๆ พลางรวบเอวภรรยาแล้วดึงเธอเข้ามาพิงอก
จากนั้นก็เลื่อนแล็ปท็อปไปข้างหน้า แล้วถามว่า “ตอนนี้ได้หรือยัง?”
หลี่จิ้งเหม่ยหน้าแดงแล้วครางรับเบา ๆ
“โรงพยาบาลสองแห่งนี้ไม่เลวเลย ลองดูสิว่าชอบที่ไหน? ทั้งสองแห่งจะกันเวลาไว้ให้คุณ”
บนหน้าจอมีข้อมูลแนะนำโรงพยาบาลเรียงอยู่เคียงกัน พร้อมรายละเอียดการผ่าตัดที่ได้มาตรฐานและกรณีศึกษาสะสมในด้านศัลยกรรมทรวงอก รวมถึงรายชื่อผู้เชี่ยวชาญที่แนะนำ
หลี่จิ้งเหม่ยรู้สึกอบอุ่นในใจ เม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนถามอย่างระมัดระวังว่า
“คุณรู้หมดแล้วเหรอคะ?”
เธอแค่คุยเรื่องนี้กับป้าหลานเท่านั้น แต่ไม่นานคุณถานก็จัดการปัญหาให้เธอเรียบร้อย
ถานเหยี่ยนโจวส่งเสียงฮึดฮัด “ไม่อย่างนั้นจะให้หวังว่าบางคนจะสำนึกแล้วมาบอกฉันเองหรือไง?”
“ฉันแค่คิดว่าเรื่องแบบนี้ไม่เหมาะจะคุยกับคุณค่ะ”
ความสัมพันธ์สามีภรรยาของเธอกับคุณถานไม่เหมือนคู่แต่งงานทั่วไป พวกเขาแต่งงานสายฟ้าแลบ ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ และสักวันก็ต้องแยกทางกัน