หลี่จิ้งเหม่ยเติมเงินไว้ในเอชเอสอาร์ 100,000 หยวน ต่อจากนี้ทั้งสัปดาห์ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะใช้เงินยังไงให้หมดอีกแล้ว
เธอจึงทุ่มเวลาไปกับการเที่ยวชมเมืองหลวงให้เต็มที่ ป้าหลานรู้กำหนดการของเธอ เลยจัดบอดี้การ์ดมาให้
“คุณนายคะ คุณผู้ชายสั่งให้คุ้มครองความปลอดภัยของคุณเป็นพิเศษ นี่คือบอดี้การ์ดของคุณค่ะ เวลาออกไปข้างนอกต้องพาพวกเธอไปด้วยนะคะ”
“ป้าหลาน จะเยอะไปหรือเปล่าคะ?”
ตรงหน้าหลี่จิ้งเหม่ยมีบอดี้การ์ดหญิงสี่คน แต่ละคนสูงเกิน 180 เซนติเมตร ยืนหลังตรง มือไพล่หลัง รูปร่างแข็งแรงปราดเปรียว ผิวสีน้ำผึ้ง
พวกเธอแต่งตัวด้วยชุดลำลองเหมือนกันหมด หากปะปนอยู่ในฝูงชนก็ไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร
“ไม่เยอะหรอกค่ะ” ป้าหลานตอบ “พวกเธอเป็นทหารรับจ้างนานาชาติ มีทั้งความสามารถด้านการสอดแนมและการต่อสู้ คอยปกป้องคุณได้ค่ะ”
ทีนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกจับตัวไปแล้ว แค่คิดจะเข้าใกล้ยังยากเลย
หลี่จิ้งเหม่ย “……”
นี่มันอวดรวยเกินไปแล้ว
หลายวันต่อจากนั้น หลี่จิ้งเหม่ยจึงพาบอดี้การ์ดหญิงทั้งสี่เที่ยวเล่นอย่างสนุกสนานในเมืองหลวง เดินเที่ยวแบบจัดเต็มจนเช็กอินทั้งพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ สวนพฤกษศาสตร์ และหอจัดแสดงนิทรรศการ ทุกวันออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ กลับถึงบ้านตอนค่ำ พออาบน้ำล้างหน้าเสร็จก็ล้มตัวลงนอนทันที
สถานที่ที่ไม่เคยไป กิจกรรมที่ไม่เคยลอง และสิ่งที่ไม่เคยเห็น เธอได้ทำได้เห็นทั้งหมด
ถานเหยี่ยนโจวกลับจากทำงานแล้วถามป้าหลาน “คุณนายหลับแล้วเหรอ?”
หลายวันมานี้ พอเขากลับถึงบ้าน หลี่จิ้งเหม่ยก็หลับอยู่ตลอด
ป้าหลานยิ้มตอบ “ค่ะ เหนื่อยมากเลย บอดี้การ์ดบอกว่าคุณนายเที่ยวสนุกมาก แค่เดินจนเมื่อยเท้าเท่านั้นค่ะ”
สาวน้อยวัย 20 ปี กำลังมีพลังเหลือเฟือ แถมยังชอบเที่ยว แบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
ถานเหยี่ยนโจวพยักหน้าแล้วขึ้นไปชั้นบน
เขาค่อย ๆ ผลักประตูห้องนอน เดินไปข้างเตียง เห็นหลี่จิ้งเหม่ยนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่ม แก้มครึ่งซีกแนบอัดกับหมอน หลับสนิท เส้นผมปอยหนึ่งพาดเฉียงจากหน้าผากลงมาบังใบหน้า เมื่อเธอหายใจเบา ๆ ปลายผมเส้นเล็กก็พลิ้วไหวตามลม