หลี่จิ้งเหม่ยหนีเข้าห้องน้ำอย่างลนลาน
พอปิดประตู หัวใจก็ยังเต้นรัวไม่หยุด เธอเงยหน้ามองตัวเองในกระจก ใบหน้าขาวเนียนแดงระเรื่อ แววชุ่มฉ่ำเย้ายวนเผยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ในหัวก็อดนึกถึงภาพเมื่อครู่ขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
คุณถานอยากจูบเธอ
เธอไม่ได้รู้สึกต่อต้านหรือขัดขืนอะไร แค่เขินมากเท่านั้น
หลี่จิ้งเหม่ยรองน้ำเย็นขึ้นมาลูบใบหน้า พยายามดับความร้อนรุ่มที่ก่อตัวอยู่ภายใน
อีกด้านหนึ่ง ถานเหยี่ยนโจวก้มมองสภาพยุ่งเหยิงของตัวเอง เส้นเลือดตรงขมับกระตุกเบา ๆ กลิ่นหอมหวานจากตัวภรรยาคล้ายยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ
ไม่ยอมให้เขาจูบ
ลมหายใจของเขาหนักหน่วง เขาเหลือบมองไปทางผนัง ราวกับสายตาจะทะลุผ่านไปเห็นหญิงสาวที่เพิ่งหนีเตลิดออกไป
ครึ่งนาทีต่อมา ชายหนุ่มหยิบชุดนอนแล้วไปอาบน้ำที่ห้องข้าง ๆ
ในห้องนอนเงียบสงัด
สี่สิบนาทีต่อมา หลังอาบน้ำแปรงฟันเสร็จ หลี่จิ้งเหม่ยก็เดินอ้อยอิ่งออกจากห้องน้ำ เธอสวมชุดนอนผ้าไหมสีแอปริคอต เนื้อผ้าแนบผิวและลื่นนุ่ม
ไอร้อนทำให้ผิวขาวของเธอแดงระเรื่อไปทั้งตัว ชวนให้หลงใหล
หลี่จิ้งเหม่ยโผล่หน้าออกมาสอดส่องรอบห้องนอน กวาดตามองจนทั่ว เธอยังรู้สึกเขินนิดหน่อยที่ต้องเจอหน้าเขา อย่างไรเสียไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อน ทั้งคู่ก็เกือบจูบกันแล้ว
โชคดีที่คุณถานไม่อยู่
หลี่จิ้งเหม่ยโล่งใจ ยกผ้าห่มขึ้นแล้วสอดตัวเข้าไปนอน เธอมองเพดานอย่างใจลอย ผ่านไปสองนาทีก็หันไปมองเตียงอีกฝั่งที่ว่างเปล่า
แปลกจัง?
คุณถานอาบน้ำนานขนาดนี้เลยเหรอ?
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ประตูห้องนอนก็เปิดออก ไม่นานนักเสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
ถานเหยี่ยนโจวสวมชุดนอนผ้าไหมสีเทาเข้ม ติดกระดุมขึ้นมาจนถึงคอ เผยผิวเพียงน้อยนิดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แม้จะดูเคร่งขรึมและเย็นชา ทว่ากลับเผยเสน่ห์เย้ายวนบางอย่างออกมาอย่างไร้เหตุผล