วันรุ่งขึ้น แสงแดดร้อนแรงส่องผ่านมู่ลี่ ทิ้งเงาพร่างพราวไว้บนพื้น
ในห้องเรียนส่วนตัวเปิดเครื่องปรับอากาศไว้ ครูชาวต่างชาติทิ้งแบบฝึกอ่านชิ้นแรกของวันนี้ไว้ให้ ก่อนจะไปเข้าห้องน้ำ
หลี่จิ้งเหม่ยหยิบปากกาออกมาจากกระเป๋า พอจับปากกาไว้ในมือแล้วก็จ้องมองมือตัวเอง ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนพลันผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
เธอไม่เข้าใจเลย คุณถานดูสุภาพและสุขุมขนาดนั้นแท้ ๆ ทำไมตอนอยู่บนเตียงถึงได้เป็นแบบนั้นนะ?
ร้ายกาจชะมัด
ตอนนั้นเอง ครูชาวต่างชาติก็กลับมา พอเห็นหลี่จิ้งเหม่ยจ้องมือตัวเองอยู่ จึงถามเสียงเบา “ลิโอรา?”
ครูถามว่าเธอเจอข้อไหนยากหรือเปล่า ต้องการความช่วยเหลือไหม
หลี่จิ้งเหม่ยได้สติกลับมา เธอยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วกล่าวขอบคุณ
ความทรงจำสีชมพูชวนว้าวุ่นเหล่านั้นถูกโยนทิ้งไปด้านหลัง หลี่จิ้งเหม่ยเริ่มตั้งใจทำแบบฝึกอ่าน
การเรียนสิบชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
สามทุ่มสี่สิบ หลี่จิ้งเหม่ยกลับถึงคฤหาสน์ม่านไห่ซีฝู่ กำลังจะขึ้นชั้นบนก็เจอเจิงหยางลากกระเป๋าเดินทางลงมา
เธอชะงัก “นี่คือ?”
“คุณผู้หญิง” เจิงหยางทักทาย ก่อนอธิบายว่า “คุณผู้ชายจะเดินทางไปทำงานช่วงดึกครับ ผมเลยมาจัดกระเป๋าให้เขา”
“คุณถานไม่กลับมาเหรอ?” เธอรู้สึกผิดหวังขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
“ไม่กลับครับ พอประชุมเสร็จก็จะตรงไปสนามบินเลย”
หลี่จิ้งเหม่ยเผลอถามต่อ “ต้องไปนานแค่ไหนเหรอ?”
“อย่างน้อยสิบวันครับ คุณผู้หญิงมีธุระอะไรหรือเปล่า ผมฝากบอกคุณผู้ชายให้ได้นะครับ”
เธอไม่กล้ารบกวนถานเหยี่ยนโจวจริง ๆ จึงส่ายหน้าแล้วยิ้มบาง ๆ “ไม่มีอะไร ขอบคุณนะ”
เจิงหยางพยักหน้า หลี่จิ้งเหม่ยเบี่ยงตัวหลบ ยืนมองเขาลากกระเป๋าเดินทางออกไป
หลี่จิ้งเหม่ยกลับเข้าห้องนอน ห้องกว้างมากแต่ก็เงียบเหงา เธอไปหยิบชุดนอนจากห้องแต่งตัวแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานนักก็มีเสียงน้ำไหลดังซ่าออกมา
หลังอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ เธอก็ล้มตัวลงบนเตียง เวลาผ่านไปอีกสี่สิบนาที พอเปิดโทรศัพท์ดูก็เห็นสายที่ถานเหยี่ยนโจวโทรมาไม่ได้รับสามสาย และข้อความวีแชตที่ยังไม่ได้อ่านอีกสามข้อความ
คุณถาน: [ไม่รับสายผมแล้วเหรอ?]