ถานเหยี่ยนโจวกลับถึงบ้านหลังร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ เห็นภรรยานั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่หน้าโต๊ะ มือจับปากกาไว้แน่น
แสงสว่างจากโคมระย้าคริสตัลสาดลงมาอาบร่างหลี่จิ้งเหม่ยเป็นประกาย นวลละมุนราวกับมีวงแสงห่อหุ้ม แต่ตอนนี้เธอกลับอารมณ์ไม่ดีนัก ชายหนุ่มเห็นเธอเขียนไปเกาหัวไป ใบหน้าขาวเนียนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เขากลั้นยิ้มไม่อยู่ เดินเข้าไปหาแล้วถามว่า “เขียนอะไรอยู่?”
ถานเหยี่ยนโจวยกมือแตะท้ายทอยของหญิงสาว ขยับข้อนิ้วคลึงนวดอย่างเนิบช้า
หลี่จิ้งเหม่ยเลิกเรียกเขาว่าคุณถานแล้ว เธอห่อเหี่ยวจนหัวตก “เขียนจดหมายสำนึกผิดค่ะ”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ “ว่าง่ายขนาดนี้เชียว?”
“ไม่เขียนได้ไหมคะ?” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตากลมใส ริมฝีปากชุ่มฉ่ำเม้มเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ถานเหยี่ยนโจวรู้สึกหวั่นไหว ก้มลงจูบเธออย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มยังไม่เปลี่ยน แต่เสียงจริงจัง “ไม่ได้”
หลี่จิ้งเหม่ยทำหน้าราวกับตายไปครึ่งหนึ่งทันที
“คนโง่ที่ใช้เงินเดือนละสี่แสนยังไม่หมด ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น”
แต่งงานกับเขาแล้วกลับใช้เงินไม่เป็น ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คนอื่นคงคิดว่าถานเหยี่ยนโจวตกต่ำจนเลี้ยงภรรยาไม่ไหว
หลี่จิ้งเหม่ยเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง เขียนไปพูดไป “ใครจะใช้เงินแบบนี้ได้ทุกเดือนล่ะคะ”
“ถานรุ่ยเข่อทำได้” ถานเหยี่ยนโจวพูดถึงน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง “เดือนละสามล้าน ใช้หมดไม่เหลือสักบาท แถมยังไปขอเงินผู้ใหญ่ในบ้านบ่อย ๆ”
หลี่จิ้งเหม่ยตะลึงตาค้าง “!!!”
“น้องสาวคุณทำอะไรบ้างคะ?”
“ตามดารา เล่นเกม เล่นเกมจีบหนุ่ม แล้วก็จ้างนายแบบ”