ทางลาดเขาฝั่งตะวันตก ถนนเต็มไปด้วยโคลน เดินลำบากพอสมควร
ภายใต้การนำของเด็กชาย กลุ่มของลู่เหรินทั้งสามคน พร้อมด้วยผู้ใหญ่บ้านและหมอประจำหมู่บ้าน เดินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก
เส้นทางที่ปกติต้องใช้เวลาสิบกว่านาที ทุกคนเดินถึงในห้านาที
ประตูรั้วบ้านของเด็กชายเปิดกว้างอยู่
หน้าประตูมีคนสี่ห้าคนยืนอยู่ บางคนถืออ่างน้ำ บางคนถือผ้าขนหนู ทุกคนร้อนใจจนไม่รู้จะทำอะไรดี
ชายชราคนหนึ่งนั่งพิงอยู่ใกล้ธรณีประตูห้องโถง ด้านหลังมีผ้านวมเก่า ๆ รองไว้
เขาสวมเสื้อคลุมสีเทา ปลายกางเกงยังเปื้อนโคลน ใบหน้าซีดขาว หน้าผากและลำคอเต็มไปด้วยเหงื่อ
หญิงชราคนหนึ่งนั่งยองอยู่ข้าง ๆ คอยใช้ผ้าขนหนูเช็ดหน้าให้เขาไม่หยุด "แก่เอ๊ย ดื่มน้ำอีกสักอึกเถอะ"
"ยังไม่ต้องให้เขาดื่ม!"
ลู่เหรินเพิ่งก้าวเข้าไปในลานบ้าน ก็รีบห้ามเธอทันที
มือของหญิงชราหยุดค้างกลางอากาศ หันกลับมามองด้วยความตกใจเล็กน้อย
เด็กชายรีบวิ่งไปที่ข้างตัวชายชรา "ปู่ หมอมาละครับ"
ชายชราลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก มองลู่เหรินแวบหนึ่ง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย
ลู่เหรินเห็นดังนั้น ก็เดินเร็วเข้าไป นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าชายชรา
ซูวานและหวังจื่อซวนเดินตามติดอยู่ด้านหลังเขา
ลู่เหรินย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ควักหูฟังออกมาจากกระเป๋า "ลุงครับ ได้ยินผมไหม"
ชายชราพยักหน้า
"ไม่สบายตรงไหนครับ?"
"หน้าอก...ตรงนี้..."
เสียงของเขาเบามาก พูดได้แค่สองคำ ก็หยุดหายใจหอบ
ลู่เหรินขมวดคิ้วแน่น ยื่นมือไปจับหลอดเลือดแดงเรเดียลของชายชรา
ชีพจรช้า และคลำได้เบามาก
หัวใจของเขาตกวูบลงทันที "จื่อซวน วัดความดันกับออกซิเจนในเลือดก่อน"
"ได้!"
หวังจื่อซวนวางกระเป๋าช่วยชีวิตลงทันที หยิบเครื่องวัดความดันและเครื่องวัดออกซิเจนปลายนิ้วออกมา
ซูวานก็ย่อลงไปอีกฝั่งของชายชรา ตรวจความรู้สึกตัวก่อน แล้วตรวจม่านตาทั้งสองข้างและการเคลื่อนไหวแขนขา
"รู้สึกตัวดี ม่านตาทั้งสองข้างเท่ากัน ปฏิกิริยาต่อแสงปกติ" ซูวานพูด "ตอนนี้ยังไม่พบอัมพฤกษ์ชัดเจน"
ลู่เหรินพยักหน้า แล้วถามต่อ "หน้าอกเป็นยังไงครับ? เจ็บ หรือว่าแน่น?"
ชายชรายกมือกดที่ใต้หน้าอก "แน่น...อึดอัดจนหายใจไม่ออก"
"เริ่มเมื่อไหร่ครับ?"
"จากทุ่งนากลับมา...เดินขึ้นเขามา..."