ห้องพยาบาลประจำหมู่บ้านอยู่ไม่ไกลจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน
ตอนที่สามคนเดินไปถึง พระอาทิตย์ก็ขึ้นสูงแล้ว
แสงแดดส่องลงบนหลังคาที่เปียกชื้น ใบไม้สองข้างทางในหมู่บ้านยังมีหยดน้ำเกาะอยู่
ห้องพยาบาลเป็นบ้านชั้นเดียวหลังเล็ก
หน้าประตูมีป้ายพื้นขาวตัวหนังสือแดง ด้านล่างมีม้านั่งไม้ยาววางอยู่
ข้างในแบ่งเป็นสองห้อง ด้านนอกเป็นห้องตรวจคนไข้นอก ด้านในมีม่านกั้นเตียงตรวจออกมา
ริมผนังมีตู้ยา กระจกด้านในเรียงยาทั่วไปไว้
หมอประจำหมู่บ้านได้รับแจ้งล่วงหน้าแล้ว นั่งจัดเอกสารอยู่หลังโต๊ะ
พอฟังเรื่องที่พวกเขามาหมด เขาก็อุ้มกล่องกระดาษสองใบออกมาจากตู้
“ไฟล์อิเล็กทรอนิกส์ที่นี่ไม่มี มีแต่เอกสารกระดาษเป็นหลัก โรคความดันสูงกับเบาหวานลงทะเบียนไว้เยอะหน่อย โรคอื่นก็ได้แต่ดูจากบันทึกตรวจสุขภาพประจำปี”
“คนที่เพิ่งมาหาหมอช่วงนี้ มีบันทึกการรักษาแยกไว้ไหมครับ” ลู่เหรินถาม
“มี แต่ผู้สูงอายุหลายคนไม่มาหาที่นี่ บางทีก็ไปโรงพยาบาลตำบล บางทีก็ซื้อยาเองที่ร้านยา กลับมาก็ไม่บอกเรา”
หมอประจำหมู่บ้านพูดพลางหยิบสมุดบันทึกผู้ป่วยนอกออกมาจากลิ้นชัก
ลู่เหรินเปิดดูสองสามหน้า
ส่วนใหญ่เป็นหวัด ปวดท้อง ปวดเอวปวดขา มีบันทึกความดันสูงขึ้นบ้าง
ข้อมูลที่มีค่าจริง ๆ กระจายอยู่ปนกัน ต้องไล่กรองทีละบรรทัด
สามคนแบ่งงานกันใหม่เร็วมาก
หวังจื่อซวนรับหน้าที่เทียบกับบัญชีรายชื่อที่ผู้ใหญ่บ้านให้ แบ่งผู้สูงอายุตามที่อยู่และความสามารถในการช่วยเหลือตัวเอง
ซูวานโฟกัสที่การหกล้ม หน้ามืดเป็นลม ปวดหัว แขนขาขยับผิดปกติ และประวัติโรคหลอดเลือดสมอง
ลู่เหรินกรองอาการเจ็บหน้าอก หายใจลำบาก ใจสั่น ขาบวมน้ำ และประวัติโรคหัวใจหลอดเลือด
“นอกจากนี้ พวกที่เพิ่งมีไข้ซ้ำ ๆ ผอมลง ไอเป็นเลือด อุจจาระดำ ก็ทำเครื่องหมายไว้ด้วย” ลู่เหรินเตือน “ขอบเขตอย่าจำกัดแค่เฉพาะทางของเราเอง”
หวังจื่อซวนพยักหน้า เขียนเพิ่มอีกสองสามข้อลงในกระดาษ
ซูวานเพิ่งยื่นมือไปหยิบสมุดติดตามผลข้างโต๊ะ ลู่เหรินก็เอื้อมไปหยิบพอดี
หลังมือทั้งสองแตะกันเบา ๆ
ซูวานรีบดึงมือกลับ “นายดูก่อนสิ”
“เล่มนี้เป็นบันทึกติดตามโรคหลอดเลือดสมอง” ลู่เหรินกวาดตามองปก แล้วยื่นให้เธอตรง ๆ “ควรเป็นของเธอ”
ซูวานรับสมุดมา “ขอบใจ”