ในห้องรับชม
แขกรับเชิญทุกคนนั่งตัวตรง
"ตายแล้ว เก็บหูฟังให้อุ่นนั่น มันโดนใจเกินไปแล้ว!" ซูถังพูดพร้อมกับมองหน้าจอ "เมื่อก่อนฉันไปหาหมอ เอาหูฟังเย็นๆ มาแตะตัวนี่สะดุ้งเลย จำได้ไม่ลืม หมอลู่เหรินรู้จักอุ่นหูฟังให้ก่อนด้วย ละเอียดอ่อนจริงๆ"
หลินเซียวพยักหน้าเห็นด้วย "แล้วก็พูดจาเข้าถึงคนทั่วไปด้วย 'ไม่กี่สิบหยวน' 'เสียเงินนิดหน่อยเพื่อหาสาเหตุ' คนไข้ฟังแล้วเข้าใจทันที"
"นี่แหละคือทักษะที่หมอตามโรงพยาบาลชุมชนฝึกฝนออกมา" หยานกั๋วหัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชม "หมอโรงพยาบาลใหญ่ๆ มักจะจ้องแต่โรค จ้องแต่ผลตรวจ แต่หมอตามชุมชนไม่เหมือนกัน คนไข้เงินน้อย ความรู้ทางการแพทย์ก็น้อย คุณต้องคิดเลขให้ละเอียด พูดจาให้ชาวบ้านฟังเข้าใจ เขาถึงจะเชื่อคุณ"
"โดยเฉพาะไขมันสะสมที่ผิวหนังและรอยย่นที่ติ่งหู ถือเป็นอาการที่ไม่เฉพาะเจาะจง หลักสูตรไม่มีการกำหนดไว้ด้วยซ้ำ แต่ทางคลินิกมีประโยชน์จริงๆ ที่สังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้ได้ แสดงว่าเขาตรวจคนไข้ไม่ใช่แค่ทำตามขั้นตอน แต่สังเกตคนไข้จริงๆ ความสามารถในการสังเกตแบบนี้หายากกว่าการจำแนวทางปฏิบัติได้หมดสิบเล่มอีก"
หูชิงเซิงเลื่อนแว่นตา ไม่พูดแทนเฉินเยว่อีกต่อไป
เขานิ่งเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะเอ่ยปาก "จริงด้วย เรื่องการตรวจคนไข้ ลู่เหรินดูเป็นหมอที่โตเต็มที่กว่า"
พื้นที่คอมเมนต์เต็มไปด้วยข้อความมากมาย:
"ตอนอุ่นหูฟังนั่น ใจพังเลย! มีหมอคนไหนเขาสนใจเรื่องนี้ด้วยเหรอ?"
"คนไข้จำลอง: ฉันตั้งใจมาเป็นข้อสอบแท้ๆ ทำไมกลายเป็นมาตรวจโรคจริงไปได้?"
"ไขมันสะสมที่ผิวหนัง + รอยย่นที่ติ่งหู? ฉันเป็นเด็กฝึกงานแผนกอายุรกรรมหัวใจแท้ๆ เกือบลืมสองอาการนี้ไปแล้ว..."