นอกห้องตรวจ
หลิวหย่าฉีหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง ก่อนจะผลักประตูเดินเข้าไป
จากผลงานสามวันที่ผ่านมา เธอเป็นคนที่ถูกมองว่าไม่โดดเด่นที่สุดในสามคน
จบปริญญาตรี แถมไม่ได้เรียนสาขาที่ตรงกับสายงาน ความสามารถทางคลินิกก็ธรรมดา ๆ
สายตาของผู้คนส่วนใหญ่จับจ้องไปที่ลู่เหรินและเฉินเยว่
ยี่สิบนาทีผ่านไปเร็วมาก
เมื่อประตูเปิดออกอีกครั้ง หลิวหย่าฉีเดินออกมาอย่างช้า ๆ กระดาษในมือของเธอเขียนเต็มไปหมด
เดินมาถึงข้าง ๆ ลู่เหริน เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า "ตื่นเต้นมากเลย ผู้ป่วยชอบถามคำถามที่ไม่มีในหนังสือ ตอนอธิบายค่าตรวจฉันติด ๆ ขัด ๆ อยู่นาน โชคดีที่ประเด็นใหญ่ไม่ได้ผิดไป จะผ่านไหมเนี่ย..."
"ไม่ต้องห่วง ผ่านแน่นอน"
ลู่เหรินพยักหน้า ไม่ถามอะไรเพิ่ม เห็นหลินเจี้ยนตงส่งสัญญาณให้เข้าไป จึงหันหลังเดินเข้าไปในห้องรับตรวจ
...
เขาผลักประตูเบา ๆ
ลาวโจวผู้ป่วยจำลองยังคงนั่งท่าเดิม คิ้วยังคงขมวดเล็กน้อย แม้แต่การเงยหน้าก็ดูเหมือนต้องใช้แรง
สภาพผู้ป่วยจำลองมืออาชีพ สมบูรณ์แบบไม่ขาดตกบกพร่อง!
ลู่เหรินนั่งลงตรงข้ามลาวโจว
ตอนนั่งลง เขาเอาหูฟังออกจากคอ แล้วเอามืออุ้มไว้แนบอก จากนั้นจึงเอ่ยปากถาม "ไม่สบายตรงไหน เป็นมานานแค่ไหนแล้ว?"
ไม่เหมือนกับ "จังหวะการสอบถามอาการ" ที่ดูเร่งเร้าของเฉินเยว่ สภาพของลู่เหรินเหมือนเพื่อนบ้านกำลังคุยกันเล่น ๆ มากกว่า
ลาวโจวตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดตามบท "คุณหมอ ผมเจ็บหน้าอกมาเกือบอาทิตย์แล้ว แน่น ๆ เป็นพัก ๆ เวลาทำงานหนัก เดินขึ้นบันได อาการจะหนักขึ้น พักสิบนาทีก็ดีขึ้น บางทีปวดร้าวไปที่หลังด้วย"
"ตอนที่ปวด รู้สึกแน่น ๆ ที่หน้าอกไหม? เหมือนมีอะไรทิ่มแทงไหม?" ลู่เหรินถือปากกา จ้องมองใบหน้าของลาวโจว "มีเหงื่อออกไหม? ปากขมหรือเปรี้ยวไหม?"
"ก็แค่แน่น ๆ ไม่มีเหงื่อ ปากก็ไม่มีรสชาติอะไร"