เฉินเยว่ไม่ค่อยเอ่ยถึงความผิดพลาดของตัวเองนัก
ในฐานะนักวิจัย เขาชอบจัดหมวดหมู่ข้อมูลทั้งหมด แล้วรีบดึงข้อมูลออกมาอย่างรวดเร็ว
แต่ในที่เกิดเหตุ เขาถามชื่อผู้ป่วย ถามเรื่องความดันสูงกับเบาหวาน และยืนยันประวัติการแพ้แล้ว
กลับพลาดยาต้านการแข็งตัวของเลือดที่ผู้ป่วยบาดเจ็บต้องให้ความสำคัญที่สุด!
หลี่เสียงกลืนข้าวในปากลง ยิ้มแล้วพูดว่า "เหรินเอ๋อ ฉันยังคิดว่านายจะไม่มีทางพลาดซะอีก!"
"ฉันก็เป็นคน" เฉินเยว่พูดเรียบๆ
จ้าวหยูรับคำจากอีกฝั่ง "ประโยคนี้ต้องรีบบันทึกไว้ ด็อกเตอร์เฉินยอมรับตัวเองว่าเป็นคน พลาดวันนี้ไปวันหน้าอาจไม่ได้ยินอีก"
ในห้องพักมีเสียงหัวเราะดังขึ้นในที่สุด
เฉินเยว่เงยหน้ามองเขา "เมื่อเช้านายไม่ผิดพลาดบ้างเหรอ?"
"ฉันเหรอ?" จ้าวหยูวางตะเกียบลง เริ่มนึกอย่างจริงจัง "ความผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดของฉัน คงเป็นการถามผู้ป่วยผีเสื้อกลางคืนว่าเขาหวังว่าตัวแมลงใหญ่แค่ไหน"
ถังเสี่ยวถังยิ้มแล้วแก้ให้ "นั่นไม่ถือเป็นความผิดพลาดทางการแพทย์นะ"
"ความเสี่ยงทางภาษาก็เป็นความเสี่ยง" จ้าวหยูพูด "เผื่อเขาบอกว่าอยากได้ตัวใหญ่เท่านกพิราบ ฉันก็ต้องคิดถึงความจุของรูหูด้วย"
หลิวหย่าฉีทนไม่ไหว น้ำเกือบสำลักออกมา
คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดไหลเร็วยิ่งขึ้นทันที
[การค้นพบทางวิทยาศาสตร์ครั้งใหญ่ของวงการแพทย์ปีนี้!]
[จ้าวหยูแนะนำให้ศึกษาว่ารูหูจุนกพิราบได้ไหม]
[ชื่อหัวข้อวิจัยฉันคิดไว้แล้ว: 《การศึกษาความเป็นไปได้ของนกชนิดต่างๆ เข้าไปในรูหูภายนอก》]
[คณะกรรมการจริยธรรม: ปฏิเสธ ปฏิเสธทันที]
[ความดันของคุณหยานกั๋วหัวกำลังสูงขึ้น!]
ในห้องรับชม เหอชวนก้มหัวลงหัวเราะจนตัวงอ