ใกล้เที่ยงวัน ผู้คนในห้องตรวจฉุกเฉินยังไม่ได้ลดลงอย่างชัดเจน
ฝนตกลงมาเฉียงๆ นอกประตูกระจก พรมกันลื่นหน้าประตูถูกเหยียบจนดำ
พนักงานทำความสะอาดถูพื้นไปกลับ เช็ดถูตรงไหนแห้งก็มีคนกางร่มเปียกๆ เดินข้ามไปอีก
ในห้องตรวจฉุกเฉิน ลวี่เติงเฉิงตรวจคนไข้ครบสี่คนติดต่อกัน กว่าจะเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง
"พวกเธอไปกินข้าวก่อนได้"
จ้าวหยูกำลังช่วยชายหนุ่มที่ข้อเท้าแพลงจัดเอกสารตรวจ พอได้ยินก็ถามขึ้นโดยไม่ทันคิด "อาจารย์ไม่กินเหรอครับ?"
"รอรอบหน้า" ลวี่เติงเฉิงเลื่อนเมาส์ไปที่หน้าประวัติผู้ป่วย โดยไม่เงยหน้า "แผนกฉุกเฉินไม่มีเวลากินข้าวตายตัว ใครว่างก็ไปก่อน อีกสิบนาที พวกเธออาจจะเบียดลิฟต์ไม่ขึ้นเลยก็ได้"
จ้าวหยูส่งเอกสารตรวจให้คนไข้ แล้วมองดูคนที่ยังต่อคิวอยู่หน้าประตู
ประโยคนี้ไม่ได้เกินจริงเลย!
ถังเสี่ยวถังยืนมาทั้งเช้า น่องเริ่มปวดเมื่อย
เธอดึงหน้ากากออก สันจมูกมีรอยแดงจางๆ จากแรงกด เส้นผมสองสามเส้นที่หน้าผากก็ชุ่มเหงื่อติดหน้า
เธอเดินตามลู่เหรินออกจากห้องตรวจ จนกระทั่งประตูที่กั้นพื้นที่รอตรวจปิดลงด้านหลัง ความตึงเครียดถึงได้ค่อยๆ ผ่อนคลายลง
จ้าวหยูเดินอยู่คนสุดท้าย เพิ่งก้าวเข้าทางเดินก็ยกมือขึ้นทุบเอวสองที "เฮ้ย ตอนนี้เริ่มคิดถึงแผนกศัลยกรรมทั่วไปแล้ว สมัยก่อนต้องเปลี่ยนแผลทุกวัน นึกว่าศัลยกรรมทั่วไปจะยุ่งที่สุด"
ถังเสี่ยวถังหันกลับมามองเขา "เมื่อเช้านายยังบอกว่าแผนกฉุกเฉินสนุก"