ห้องรับชม
เหอชวนมองภาพสิบคนที่นั่งล้อมโต๊ะอยู่ พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก
"เช้าวันเดียวกัน สิบคนไปทำงานสามตำแหน่งที่ต่างกัน กลับมาแล้วดูเหมือนทุกคนเปลี่ยนไปเล็กน้อย"
"การได้สัมผัสงานฉุกเฉินจริง ๆ ครั้งแรก ผลกระทบมักจะสำคัญกว่าการได้เรียนรู้ความรู้มากแค่ไหน" หยานกั๋วหัวกล่าว "พวกเขาก่อนหน้านี้ก็เคยฝึกงานในโรงพยาบาล เคยเห็นการช่วยชีวิต แต่วันนี้สถานะต่างออกไป ทีมงานรายการให้พวกเขามีส่วนร่วมในการบันทึกและสื่อสาร อาจารย์พี่เลี้ยงก็มอบงานพื้นฐานบางอย่างให้พวกเขาดูแล ที่จริงแล้ว มีเพียงเมื่อได้แบกรับความรับผิดชอบบางส่วนเท่านั้น ถึงจะรู้ว่าการพลาดรายละเอียดหนึ่งจุดหมายถึงอะไร"
จางชิงพยักหน้า มองหลิวหย่าฉีในจอแล้วพูด "ฉันว่าตอนพวกเขาพูดถึงความผิดพลาด ทุกคนจริงใจมาก ไม่มีใครรีบอธิบายว่าทำไมตัวเองถึงผิด จุดนี้ฉันชอบมาก บางคนพอทำผิดก็ชอบปัดความรับผิดชอบ ฉันเกลียดแบบนั้นมาก"
"เพราะผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าบอกพวกเขาแล้ว การอธิบายไม่มีประโยชน์อะไร" หูชิงเซิงกล่าว "ช่วงพักเที่ยงที่ดูเหมือนผ่อนคลายนี้ จริง ๆ แล้วทุกคนกำลังทบทวนตัวเองอยู่"
"แล้วก็จ้าวหยูด้วย" เหอชวนยิ้ม "เขารับหน้าที่ทำให้ทุกคนกินข้าวลง"
ทุกคนหัวเราะเบา ๆ
พักเที่ยงไม่ได้ยาวนานนัก
เวลาสิบสองนาฬิกาสี่สิบนาที โทรศัพท์ที่ติดอยู่บนผนังห้องพักดังขึ้น
อาจารย์พี่เลี้ยงสามกลุ่มแจ้งตามลำดับว่า ถึงเวลาทำงานแล้ว ให้คนที่กินข้าวเสร็จรีบกลับไปประจำที่ของตัวเอง
สิบคนเกือบจะวางตะเกียบพร้อมกัน กล่องข้าวที่ยังกินไม่หมดปิดฝาแล้ววางไว้ข้าง ๆ
ความรู้สึกผ่อนคลายตอนนั่งคุยกันรอบโต๊ะเมื่อกี้หายไปในทันที
ตอนหวังจื่อซวนเดินไปถึงประตู เฉินเยว่ก็หันไปถามสักคำ "นาย...ไหวไหม?"
"ไหว" หวังจื่อซวนสวมหน้ากากอนามัยให้เรียบร้อย "ครั้งหน้าจะไม่นิ่งอยู่แบบนั้นอีก"
เฉินเยว่ไม่ได้พูดอะไรอีก แค่ช่วยเปิดประตูให้เขา
...
บ่ายโมงเป็นต้นไป
แผนกฉุกเฉินเริ่มยุ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงเรียกคิวดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คนที่ลื่นล้มเพราะถนนเปียกจากฝนเริ่มเพิ่มขึ้น