ในห้องรับชม บรรยากาศที่เมื่อครู่ยังครึกครื้น ก็เงียบลงไปโดยไม่รู้ตัว
เหอชวนค่อยๆ วางแผ่นบันทึกในมือลง
จนกระทั่งเสียงเครื่องติดตามสัญญาณกลับมาเป็นจังหวะปกติ เขาจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ
"สองสามนาทีที่ผ่านมา ดูแล้วก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ที่จริงคนไข้ยังไม่เข้าสู่การกู้ชีพหัวใจและปอดอย่างแท้จริง แต่จังหวะของห้องสังเกตอาการทั้งห้องเปลี่ยนไปทันที"
หยานกั๋วหัวพยักหน้า: "หลายคนอาจคิดว่า ห้องสังเกตอาการฉุกเฉินก็แค่ให้น้ำเกลือ ดูอาการ ไม่ได้น่าตื่นเต้นเหมือนห้องฉุกเฉิน"
"อันที่จริงกลับตรงกันข้าม จุดเด่นที่สุดของที่นี่คือ อาการคนไข้เปลี่ยนได้ตลอดเวลา"
"นาทีที่แล้วยังคุยกับคุณได้ นาทีถัดไปอาจระบบหายใจล้มเหลว รู้สึกตัวเปลี่ยน หรือแม้แต่หัวใจหยุดเต้น"
พูดมาถึงตรงนี้ ภาพบนจอก็หยุดค้างที่ช็อตที่กู้หยานถือหน้ากากออกซิเจนนิ่งไปครู่หนึ่ง
หยานกั๋วหัวไม่หลีกเลี่ยง: "กู้หยานหยุดไปหนึ่งวินาที วินาทีนี้ ในการแข่งขันอาจแค่เสียคะแนน แต่ในการแพทย์คลินิกจริงๆ บางครั้งมันคือจังหวะการช่วยชีวิต"
"แน่นอน โทษเขาไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรก คุณหมอหนุ่มทุกคน พอเจอการช่วยชีวิตจริงครั้งแรก ก็ต้องตื่นเต้นกันทั้งนั้น"
เหอชวนพยักหน้า: "เมื่อครู่ซูวานหยิบสายดูดเสมหะผิดขนาด หลิวหย่าฉีลืมยกราวกั้นเตียง ฉันเชื่อว่าผู้ชมหลายคนคงคิดว่า นี่เป็นความผิดพลาดระดับพื้นฐาน"
หยานกั๋วหัวส่ายหัว: "ยิ่งความผิดพลาดง่ายๆ ก็ยิ่งเกิดขึ้นง่ายในที่เกิดเหตุช่วยชีวิต เพราะเวลาคนเราตื่นเต้น สมองจะจัดการข้อมูลที่อันตรายที่สุดก่อน การเคลื่อนไหวที่เคยชินหลายอย่าง กลับหลุดง่าย"